 | |
 pułkownik lekarz | |
| Pełne imię i nazwisko |
Wincenty Jerzy Babecki |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
18 kwietnia 1890 |
| Data i miejsce śmierci |
21 lutego 1980 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
        | |
Wincenty Jerzy Babecki, ps. Badecki (ur. 18 kwietnia 1890 w Kluszewie-Szajec, zm. 21 lutego 1980 w Warszawie) – pułkownik lekarz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Urodził się 18 kwietnia 1890 we wsi Kluszewo-Szajec, w powiecie mławskim ówczesnej guberni płockiej, w rodzinie Antoniego i Józefy z Krośnickich.
W czasie I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, gdzie przydzielono go II baonu 6 pułku piechoty, w którym pełnił funkcję lekarza. Za wykazane męstwo i poświęcenie podczas walki, m.in. 5 lipca 1916 w czasie bitwy pod Polską Górą, 17 maja 1922 odznaczono go orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy.
W 1917 uzyskał dyplom lekarza medycyny na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1920–1924 pełnił służbę w 9 pułku piechoty Legionów w Zamościu na stanowisku starszego lekarza pułku pozostając oficerem nadetatowym kompanii zapasowej sanitarnej nr I, a później 2 batalionu sanitarnego w Lublinie. 24 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w Korpusie Lekarskim, w „grupie byłych Legionów Polskich”. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 155. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych (lekarzy). W 1924 znajdował się w stanie nieczynnym. Z dniem 14 stycznia 1925 został powołany ze stanu nieczynnego do służby czynnej, przeniesiony z 2 do 1 batalionu sanitarnego, przydzielony do Wojskowego Instytutu Przyrodoleczniczego w Warszawie, z równoczesnym odkomenderowaniem do Wojskowego Instytutu Sanitarnego do dnia 1 kwietnia 1925. W kwietniu 1925 został przydzielony do Wojskowego Instytutu Sanitarnego na stanowisko kierownika Pracowni Higieny. W 1928 pełnił służbę w Departamencie Sanitarnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. 23 stycznia 1929 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 1 stycznia 1929 i 7. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. W tym samym roku w Londynie wziął udział w pracach ze strony rządu polskiego nad przygotowaniem zapisów Konwencji Genewskiej i jest jej w imieniu prezydenta RP, sygnatariuszem ze strony polskiej wraz z płk. Józefem Prackim 27 lipca 1929. W 1931 w Hadze i w 1933 w Madrycie uczestniczył w obradach Międzynarodowego Kongresu Medycyny i Farmacji Wojskowej. Od kwietnia 1931 do sierpnia 1937 kierował Oddziałem Higieny Wojskowej Szpitala Szkolnego Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. W lipcu 1934, w ramach programu emigracyjno – kolonialnego Ligi Morskiej i Kolonialnej, wyjechał wraz z inż. Tadeuszem Brudzińskim do Liberii, w charakterze rzeczoznawcy tamtejszego rządu do spraw higieny. We wrześniu 1935 zastąpił go dr Ludwik Anigstein. 27 czerwca 1935 prezydent RP nadał mu stopień pułkownika z dniem 1 stycznia 1935 i 4. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych. W 1936 mieszkał w Warszawie przy Alei Szucha 16 i pełnił społecznie funkcję skarbnika Polskiego Towarzystwa Zwalczania Gośćca (Reumatyzmu) z siedzibą przy ulicy Nowogrodzkiej 59. Prezesem towarzystwa był wówczas prof. dr Witold Orłowski, a sekretarzem doc. dr Eleonora Reicher. W marcu 1939 pozostawał w stanie nieczynnym.
Po wybuchu II wojny światowej i kampanii wrześniowej trafił do Francji. Tam, zarządzeniem z 12 listopada 1939 Ministra Spraw Wojskowych rządu RP na uchodźstwie, gen. Władysław Sikorskiego, został członkiem zarządu Polskiego Czerwonego Krzyża w czasie wojny. 15 maja 1940 został szefem sanitarnym 3 Dywizji Piechoty.
Pełnił służbę na stanowisku naczelnego lekarza 1 Samodzielnej Brygady Strzelców. Wiosną 1943 roku był czasowo przydzielony do Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej. Z dniem 15 kwietnia 1943 roku został przeniesiony na stanowisko referenta służby zdrowia w Oddziale IV Sztabu I Korpusu Pancerno–Motorowego.
5 lipca 1947 wrócił do Polski. 17 października 1947 został zarejestrowany w Rejonowej Komendzie uzupełnień Warszawa Miasto. Od 1956 był profesorem nadzwyczajnym Akademii Medycznej w Warszawie.
Zmarł 21 lutego 1980 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B39, rząd 7, miejsce 7).
Był żonaty z Jadwigą z Piątkowskich, z którą miał syna Adama ps. „Dama” (1927–1963), uczestnika powstania warszawskiego, ochotnika 2. kompanii Zgrupowania Krybar, i córkę Wandę (ur. 1934).