
Zakon (łac. ordo) – typ organizacji religijnej lub świeckiej. Zrzeszają one ludzi, którzy złożyli śluby zakonne – życia według ściśle określonych reguł. Zakony występują lub występowały w różnych religiach i tradycjach jak buddyzm, chrześcijaństwo, islam i inne. Zakony miewają swoje siedziby znane jako klasztory, a niektóre z nich są znane jako opactwa lub konwenty. Czasem słowa klasztor, opactwo i konwent to synonimy zakonu lub jego części.
Zakony bywają odróżniane od innych organizacji religijnych jak:
Katolickie zakony i niektóre inne organizacje są znane zbiorczo jako instytuty życia konsekrowanego. Życie konsekrowane może oznaczać członkostwo w zakonie, podobnej organizacji religijnej lub pewien bardziej indywidualny status.
Życie zakonne to inaczej monastycyzm, choć to słowo miewa też inne znaczenia. Czasem oznacza ono tylko niektóre formy życia zakonnego oraz indywidualne życie mnisze – pustelnictwo.
Osoby należące do zakonów są nazywane różnie:
Te słowa w kontekście religii mają też inne znaczenia:


Zakonnicy i zakonnice zwykle nie są włączani ani do wiernych świeckich, ani do duchowieństwa czyli kleru[potrzebny przypis]. Mimo to w Kościołach katolickim i prawosławnym możliwe jest łączenie członkostwa w zakonie ze święceniami kapłańskimi (osobie takiej przysługuje tytuł „ojca”, zaś członków zakonów męskich bez święceń tytułuje się „bratem”, choć dawniej używano tytułu „brat świecki”, gdyż nie byli oni członkami stanu duchownego).
W Kościele katolickim zakon ma zatwierdzoną przez Kościół regułę. Jego członkowie składają uroczyste śluby. Przeważnie jest to tylko ślub ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, jednak wśród wielu zakonów występują dodatkowe śluby, na przykład ślub stałości miejsca, opierające się zwykle na ich szczególnym charyzmacie.
Wśród zakonów katolickich wyróżnia się zakony:
W odróżnieniu od członków zakonów, osoby wstępujące do zgromadzeń zakonnych składają tylko śluby proste.
W Kościele katolickim istnieją zakony świeckie (trzecie zakony), których członków nazywa się tercjarzami (np. franciszkański, dominikański), skupiające osoby świeckie, które w codziennych warunkach osób świeckich kształtując swe życie – na podobieństwo zakonników – zgodnie z odpowiednią regułą, duchowością związaną z charyzmatem danego zakonu i pod wyższym kierownictwem duchowym odpowiedniego zakonu. Tercjarze nie są uważani za prawdziwych zakonników, ponieważ nie ślubują zachowywania czystości, posłuszeństwa i ubóstwa, a jedynie przyrzekają zachowywanie Reguły trzeciego zakonu.

Formacje monastyczne i klasztory występują też w religiach niechrześcijańskich jak: