Zbigniew Kuciewicz

Podziemie niepodległościowe i działalność kombatancka

W czasie okupacji niemieckiej działał w polskim podziemiu niepodległościowym w ramach Związku Jaszczurczego od 1941 roku, a następnie od roku 1943 w ramach plutonu pionierów Narodowych Sił Zbrojnych. Był również założycielem konspiracyjnego piłkarskiego Klubu Sportowego „7”. W powstaniu warszawskim brał udział w ramach struktur Zgrupowania „Chrobry II”. Był kawalerem Krzyża Walecznych. Po zakończeniu działań wojennych brał udział w działalności podziemia antykomunistycznego w ramach struktur Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość. Był wieloletnim wiceprezesem, a w latach 2011–2015 prezesem Zarządu Głównego Związku Żołnierzy NSZ.

Działalność sportowa

W latach 1947–1950 studiował w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (pracę magisterską obronił w 1969 roku). Pracował jako trener pływania w Polonii Warszawa na przełomie lat 50. i 60., twórca jej sukcesów w tym okresie, od 1970 roku pracował jako trener tej konkurencji z polską kadrą narodową w pięcioboju nowoczesnym oraz w klubie CWKS Legia Warszawa. W czasie jego pracy reprezentanci Polski zdobyli złoto olimpijskie (Janusz Pyciak-Peciak w 1976), indywidualne mistrzostwo świata (Janusz Pyciak-Peciak w 1977), drużynowe mistrzostwo świata (1977 i 1978) oraz dwa srebrne (Janusz Pyciak-Peciak w 1978 i 1979) i jeden brązowy medal (Sławomir Rotkiewicz w 1977) na mistrzostwach świata indywidualnie. W 1977 roku został wybrany trenerem roku przez Przegląd Sportowy (razem z Bolesławem Bogdanem – głównym trenerem kadry oraz Krystyną Babirecką i Zbigniewem Katnerem). Jako trener pływania pracował z kadrą pięciobojową do 1980 roku, następnie odpowiadał w związku za organizację szkolenia.

Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera B26-2-20).