| Autor | |
|---|---|
| Typ utworu |
powieść przygodowa |
| Wydanie oryginalne | |
| Miejsce wydania | |
| Język | |
| Data wydania |
1903 |
| Pierwsze wydanie polskie | |
| Data wydania polskiego |
1924 |
Zew krwi (ang. The Call of the Wild) – powieść amerykańskiego pisarza Jacka Londona z 1903 (w Polsce wydana po raz pierwszy w 1909).
Buck, potężny pies rasy mieszanej (bernardyn i owczarek szkocki), wiedzie spokojne życie w kalifornijskiej posiadłości sędziego Millera. Jego los zmienia się dramatycznie, gdy zostaje porwany i sprzedany handlarzom psów zaprzęgowych. Trafia na daleką północ, gdzie gorączka złota sprawia, że silne psy są bardzo poszukiwane. Rzucony w brutalny świat surowej przyrody i bezwzględnych ludzi, Buck szybko uczy się nowych zasad rządzących życiem na Alasce i w Kanadzie.
Podróż Bucka to seria trudnych prób – przechodzi przez ręce kolejnych właścicieli, doświadczając zarówno brutalności, jak i sprawiedliwego traktowania. Uczy się „prawa kija i kła”, rozumie, że przetrwanie zależy od siły i inteligencji. Wraz z innymi psami musi ciągnąć sanie przez śnieżne pustkowia, pokonując setki mil w morderczych warunkach. Stopniowo odzyskuje instynkty swoich dzikich przodków i zaczyna odczuwać tajemnicze „wezwanie” natury.
Jego życie zmienia się ponownie, gdy trafia pod opiekę Johna Thorntona, jedynego człowieka, który traktuje go z miłością i szacunkiem. Między nimi rodzi się silna więź, lecz Buck coraz częściej ulega zewowi dziczy – oddala się do lasu, spotyka wilki i poluje samotnie. Gdy wraca do obozu, zastaje swoich ludzkich przyjaciół zamordowanych przez Indian. W akcie zemsty zabija ich, lecz rozumie, że jego miejsce jest już gdzie indziej. Dołącza do wilczego stada i na zawsze porzuca świat ludzi, stając się legendą dzikiej północy.