| Lepyrus | |||
| Germar, 1817 | |||
 Znaczyn garbonos | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Nadrodzina | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj |
znaczyn | ||
| Typ nomenklatoryczny | |||
|
Curculio colon Linnaeus, 1771 (= Lepyrus palustris palustris (Scopoli, 1763)) | |||
| Synonimy | |||
| |||
Znaczyn (Lepyrus) – rodzaj chrząszczy z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Molytinae.
Chrząszcze o ciele czarnym do brunatnego, porośniętym włosowatymi łuskami barwy szarej, szarobrązowej, brunatnej czy żółtawej, często tworzącymi plamkowany wzór.
Ryjek jest walcowaty, lekko zakrzywiony, co najmniej tak długi jak przedplecze i przynajmniej na jakimś odcinku zaopatrzony w żeberko środkowe, ku szczytowi wyraźnie rozszerzony. Głowa ma czoło wyraźnie między oczami węższe od nasady ryjka, a oczy wysklepione, słabo wydłużone, przeważnie koliste. Wąskie żuwaczki mają dwuzębne wierzchołki i zaopatrzone w od 11 do 19 zakrzywionych szczecinek krawędzie zewnętrzne. Rowek do chowania czułków górną krawędzią dochodzi niemal do przedniej krawędzi oka. Czułki cechują się siódmym członem biczyka pogrubionym, stanowiącym przejście do buławki.
Przedplecze ma przednią krawędź prostą, pozbawioną płatów ocznych, a krawędzie boczne mocno zbieżne na całej długości lub tylko w przedniej połowie. Drobna tarczka ma trójkątny kształt. Pokrywy mają przedni brzeg wycięty, przynajmniej trochę szerszy od przedplecza, barki słabiej niż u szeliniaków zaznaczone, rzędy wąskie i drobno punktowane, a międzyrzędy szerokie, płaskie i gęsto rzeźbione. Przód przedpiersia jest lekko wycięty. Każde odnóże ma ząbek na udzie oraz długą, kolcowatą ostrogę otoczoną jasnymi szczecinkami w wewnętrzno-wierzchołkowym kącie goleni.
Odwłok u samca ma nasadową część spodu z wgłębieniem.
Zarówno larwy, jak i postacie doskonałe są polifagicznymi fitofagami. Larwy rozwijają się w glebie, żerując na korzeniach (ryzofagi) i tam też się przepoczwarczają. Postacie dorosłe odżywiają się liśćmi i pąkami (foliofagi).
Takson ten wprowadzony został w 1817 roku przez Ernsta Friedricha Germara. Obejmuje ponad 30 opisanych gatunków:
