İlk önemli kilise tarihçisi olan ve MS 325 civarında Kilise Tarihi'ni yazan Eusebios,Erken Kilise'nin tartışmalı yazılarını Yunancaantilegomena terimiyle ifade etmiştir:
Tartışmalı yazılar [των αντιλεγομένων] arasında, yine de birçok kişi tarafından kabul edilen, Yakup'un ve Yahuda'nın mektupları, ayrıca Petrus'un ikinci mektubu ve Yuhanna'nın ikinci ve üçüncü mektupları olarak adlandırılanlar, ister havariye isterse aynı adı taşıyan başka bir kişiye ait olsun, günümüze ulaşmıştır. Reddedilen yazılar arasında ayrıca Pavlus'un İşleri, sözde Hermas'ın Çobanı ve Petrus'un Vahyi ve bunlara ek olarak mevcut Barnabas'ın Mektubu ve sözde Havarilerin Öğretileri de sayılmalıdır; ve ayrıca, dediğim gibi, uygun görünüyorsa, bazıları onu reddederken, diğerleri kabul görmüş kitaplarla sınıflandırır. Ve bunların arasına, İbranilere göre İncil'i de koyanlar oldu; İbranilerden Mesih'i kabul edenler bundan özellikle hoşnut oldular. Ve bunların hepsi tartışmalı kitaplar arasında sayılabilir [των αντιλεγομένων].
Eusebios'un kitaplarını üç gruba mı ayırdığı—homologoumena (Yunanca: ὁμολεγούμενα, "kabul edilmiş"), antilegomena ve "sapkın"—yoksa notha ("sahte") grubunu ekleyerek dört gruba mı ayırdığı kategorik bir tartışma konusudur.
İbranilere Mektup daha önce şu şekilde listelenmişti:
İbranilere Mektup'u bazılarının, Pavlus tarafından yazılmadığı gerekçesiyle Roma Kilisesi tarafından tartışıldığını [αντιλέγεσθαι] söyleyerek reddettiğini göz ardı etmek doğru değildir.
Kalin, Everett R (2002), "23: The New Testament Canon of Eusebius", McDonald; Sanders (Ed.), The Canon Debate, ss.386-404.
McDonald; Sanders, (Ed.) (2002), The Canon Debate, Peabody, Mass.: Hendrickson.
Dış bağlantılar
"Canon of the New Testament", Catholic Encyclopedia, Even a few Catholic scholars of the Renaissance type, notably Erasmus and Cajetan, had thrown some doubts on the canonicity of the above-mentioned Antilegomena.
Schaff, Philip, "The Revolution at Wittenberg. Carlstadt and the New Prophets", History of the Christian Church, The Christian Classics Ethereal Library, Andreas Carlstadt weighed the historic evidence, discriminated between three orders of books as of first, second, and third dignity, putting the Hagiographa of the Old Testament and the seven Antilegomena of the New in the third order, and expressed doubts on the Mosaic authorship of the Pentateuch. He based his objections to the Antilegomena, not on dogmatic grounds, as Luther, but on the want of historical testimony; his opposition to the traditional Canon was itself traditional; he put ante-Nicene against post-Nicene tradition. This book on the Canon, however, was crude and premature, and passed out of sight.
