Halka bulutsusu

Halka Bulutsusu
Salma bulutsusu
Gezegenimsi bulutsu
M57, Halka bulutsusu.
Kaynak: NASA/STScI/AURA
Gözlem verisi (Dönem J2000)
TakımyıldızÇalgı
Sağ açıklık (α)18sa 53dk 35.079s
Dik açıklık (δ)+33° 02′ 45.03″
Görünür kadir (V)9
Mutlak kadir (V)-0.3
Görünür boyutlar (V)230″ × 230″
İyonize kaynağı
Adıbeyaz cüce
Görünür kadir (V)15
Özellikler
Kırmızıya kayma (z)(-64 ± 2) ∙ 10-6
Dikey hız ()-19.2 km/sn
Uzaklık2.3+1.5-0.7 k Iy (700+450-200 pc)
Yarıçap (r)1.3+0.8-0.4 Iy ly
Yaş6000 - 8000 yıl
Keşif
Antoine Darquier de Pellepoix (1779)
Katalog belirtmeleri
M 57 • NGC 6720 • GC 4447 • h 2023 • PK 63+13.1
  Wikimedia Commons'ta ilgili ortam
Ayrıca bakınız: Bulutsu listeleri

Ünlenen adıyla "Halka Bulutsusu" Çalgı takımyıldızının kuzeyinde bulunan ve kataloglarda Messier 57, M57 veya NGC 6720 olarak yer alan gezegenimsi bulutsudur.

Gökyüzündeki en parlak gezegenimsi bulutsulardan biri olarak, Halka Bulutsusu küçük bir teleskopla görülebilir. Halka Bulutsusu, yaklaşık 2300 ışıkyılı uzaklıkta yer alır ve bizim güneş sistemimizin kabaca 500 katı büyüklüğünde bir çapa sahiptir. Hubble Uzay Teleskobu'nun başlıktaki görüntüsünde, toz lifleri ve kürecikler merkez yıldızdan uzakta görülebilmektedirler. Bunlar, Halka Bulutsusu'nun küresel değil de, silindirik yapıda olduğunu göstermeye yardımcı olmaktadır.

Gözlem

Çalgı takımyıldızında M57'nin yeri.

M57, Çalgı takımyıldızında yer alır, parlak bir yıldız olan Vega'nın güneyinde bulunur. Vega, yaz üçgeninin üç yıldızının kuzeydoğusundadır. M57 β Lyrae, γ Lyrae. arasında açısal mesafe yaklaşık %40'tır

M57 en iyi 20 cm (8-inç) bir teleskopla gözlenebilir ama, 7.5 cm (3-inç) lik bir teleskopla da halka gözlemlenebilir. Daha büyük teleskoplarla halkanın doğu ve batı sınırlarındaki bazı karanlık bölgeler ve halka içindeki soluk bulutsu bölüm gözlenebilir.

Bu bulutsu Antoine Darquier de Pellepoix tarafından Temmuz 1779 yılında keşfedilmiş ve raporunda "Jüpiter gibi büyük ve zayıflayan bir gezegene benzer..." şeklinde belirtilmiştir. Temmuz ayının sonlarında Charles Messier kuyruklu yıldız ararken aynı bulutsuyu buldu ve kataloğuna 57. nesne olarak ekledi.

1800 yılında Friedrich von Hahn bulutsunun kalbindeki merkezi soluk yıldızı keşfetti. 1864 yılında William Huggins, pek çok bulutsu ve spektrumları inceledi ve M57 de dahil bazı nesnelerin parlak ışıklarındaki emisyon çizgilerini spektrumda göstermiştir.

Ayrıca bakınız