| Kilise Latincesi | |
|---|---|
| Ayin Latincesi | |
| Ana dili olanlar | Tüm dünyadaki Katolik Kilisesinde, Batı Ortodoksluğu'nda, Anglikanizm ve Lütercilikte litürji ve resmi yazışmalarda kullanılır |
| Dil ailesi | Hint-Avrupa
|
| Yazı sistemi | Latin |
| Dil kodları | |
| ISO 639-1 | la-VA |
| ISO 639-3 | – |
Kilise Latincesi veya Ayin Latincesi olarak da bilinir, Geç Antik Çağ'da Hristiyan düşüncesini tartışmak için geliştirilen ve günümüze kadar Hristiyan ayinlerinde, teolojisinde ve kilise yönetiminde, özellikle Katolik Kilisesi'nde kullanılan bir Latince biçimidir. Halk Latincesi ve Klasik Latince'den (Yunanca ve İbranice'nin yanı sıra) Hristiyan anlamıyla yeniden kullanılan sözcükler içerir. Klasik Latince'den daha az stilize ve katı bir biçime sahiptir, kelime dağarcığını, biçimleri ve sözdizimini paylaşırken, aynı zamanda dilin her zaman içinde olan ancak Klasik Latince'nin edebi yazarları tarafından dışlanan gayriresmî unsurları da içerir.
Telaffuzu, Karolenj Rönesansı sırasında, Şarlman'ın eğitim reformlarının bir parçası olarak 8. yüzyılın sonlarında kısmen standartlaştırıldı ve Fransa ve İngiltere'de kullanılan bu yeni harf harf telaffuz, birkaç yüzyıl sonra İber Yarımadası ve İtalya'da benimsendi. Zaman geçtikçe, telaffuz yerel halk diline bağlı olarak farklılaştı ve Latince metinleri okumak için artık büyük ölçüde terk edilmiş olan Latince'nin geleneksel İngilizce telaffuzu gibi oldukça farklı biçimlere bile yol açtı. Katolik Kilisesi içinde ve Anglikan Kilisesi gibi bazı Protestan kiliselerinde, İtalyan Latincesi olarak bilinen modern İtalyan fonolojisine dayalı bir telaffuz, 19. yüzyılın sonlarından beri yaygın hale geldi.
Kilise Latincesi, Latin Kilisesi'ndeki ayinlerin ve Doğu Ortodoks Kilisesi'nin Batı Ayini'nin dilidir. Bazen Anglikan Kilisesi ve Lüterci Kilisesi ayinlerinde de kullanılır. Günümüzde Kilise Latincesi, öncelikle Katolik Kilisesi'nin resmi belgelerinde, Tridentine Ayini'nde kullanılır ve hâlâ din adamları tarafından öğrenilir.
Teolojik eserlerde, ayin törenlerinde ve dogmatik bildirilerde kullanılan Kilise Latincesi, üslup bakımından çeşitlilik gösterir: Vulgata İncili'nde sözdizimsel olarak basit, Roma Ayin Kanonu'nda hiyeratik (çok kısıtlı), Thomas Aquinas'ın Summa Theologica'sında özlü ve teknik ve Papa II. John Paul'ün Fides et Ratio genelgesinde Cicero'cu (sözdizimsel olarak karmaşık) üsluptan bahsedebiliriz.