Vech-i Din

Vech-î Dîn Nâsır-ı Hüsrev’in, İsnâ‘aşer’îyye Şiî'liğinin Câferî Mektebi yerine İsmailî Mektebi'nin rehberi mahiyetinde olup farklı İslamî-Bâtınî düşünce ve uygulamaları hakkındaki te'villerini muhteva eden bir eseridir.

Vech-î Dîn’e göre İsmailî mezhebinin itikadî ilkeleri

Vech-î Dîn’in öğretisinde “Cenâb-ı Hakk’ın insanlara karşı hücceti olan İmâm mevcuttur.”

İmân

  • Cinnet akıldan ibârettir. İnsanlar ise Senât’ûl-Hilkât’tir.
  • “Resûller” “Hüdâvend-i Tenzil,” onların vasileri olan “İmâm-ı Zamân” da “Hüdâvend-i Te’vil”dir.
  • Cehennem, “Cehl ve Hamakât” demektir.

İ’tikad

  • İnsanda altı cihetin mevcudiyetinden ötürü Allah-u Teâlâ insanlara “Nâtık” adı verilen Âdem, Nûh, İbrahim, Mûsâ, İsâ ve Muhammed gibi altı büyük peygamber göndermiştir. Her peygamberin ardından da altı tane büyük imâm gelmiştir. Altıncı büyük imâmdan sonra ise tekrar yeni bir Nâtık – Peygamber gönderilir.

Şer’iât, Abdest ve Nâmaz

Esâslar, Oruç, Fıtır ve Ramazan Bayramı

Zekât ve Hac

  • “Zekât” da “Esâs”a dâhildir. Çünkü Zekât Arapça’da “Tahâret” anlamını taşımaktadır. Şek ve şüpheden temizlenmekte “Esâs”ın ilmi olan te’vil ile oluşur.
  • “Hac” da “Nâmaz” gibi Mü’minleri Hüdâ'nın dostlarına yakınlaştırmaktadır.