Arver (fl. XIII secolo) è stato un trovatore occitano di cui non si ha nessuna notizia biografica, probabilmente originario di una regione che comprendeva approssimativamente le contee d'Alvernia, Velay, Gévaudan e Vivarais. Della sua opera non ci resta altro che un partimen "Amic Arver, d'una re vos deman", composto insieme a un tale, non meglio precisabile, Enric.
[Enric]
Amic Arver, d'una ren vos deman
de dus amantç d'una dompna q'es pros,
ce d'un talent e d'un cor son amdus,
ma son devis lor preis e lor senblant:
car l'us e semple e l'autre sobrançier,
a l'autre presat, non gaire presentier,
Gardas cal deu la domna mais eslir.
[Arver]
Enric, eu crei verament ses dutan
qe.l sobrançier c'amor fa star gioios
deu mais plasir a domnas, et es raisons,
car preis ni sen ni valors non ten dan.
M[a] aisi co.l fruc de l'albre sobrier
son plus plasent e de sabor plenier,
tut autresi deu la dompna grasir
lo sobrancier e.l nesci deu fuïr.
[...]