Loopbaan
Beginjaren
Hij was de zoon van de Schiedamse humorist en conferencier Leen de Bruijn. Zijn vader was redacteur van clubblad Rood-Groene Revue en trad vaak op bij festiviteiten van SVV met liedjes en sketches.
Arij de Bruijn werd in 1931 op twaalfjarige leeftijd lid van SVV. Hij speelde vijf jaar in de junioren. In het seizoen 1936/37 kwam hij in het eerste elftal. Hij debuteerde in het tweede competitieduel en stond zijn plaats niet meer af. In zijn eerste jaar kon hij direct het kampioenschap vieren in de Tweede klasse. De Bruijn speelde ook de vier duels in de nacompetitie, maar promotie bleef uit voor SVV.
Hij was de eerste speler van de kampioensploeg uit 1949 die aantrad in de hoofdmacht. De Bruijn speelde in zijn begintijd samen met de broers Jan en Coen Poulus die beiden SVV begin jaren veertig verlieten.
In het seizoen 1938/39 was de acht maanden jongere Rinus Gosens de tweede speler van de gouden lichting die zijn opwachting maakte. Ook in dat seizoen werd SVV kampioen zonder te promoveren.
Oorlogstijd
De Bruijn speelde als rechtsbinnen en werd in 1940 de aanvoerder. Hij was een van de weinige spelers die in de oorlogsjaren gewoon kon blijven voetballen. SVV raakte verschillende spelers voor langere tijd kwijt, zoals André Corveleijn, Rinus Gosens en topschutter Jan Schrumpf. Ze waren tewerkgesteld in Nazi-Duitsland of ze doken onder om dit te ontlopen. SVV streed voor de oorlog telkens mee om het kampioenschap in de Tweede klasse. Tijdens de oorlogsperiode was het vaak behelpen om een elftal op de been te brengen. Vooral in het seizoen 1943/44 moest SVV een beroep doen op invallers en werden oud-spelers, zoals Jaap Feelders en Maarten Semeijn, van stal gehaald. In het laatste oorlogsjaar lag de voetbalcompetitie stil in Nederland. Na de bevrijding keerden alle SVV-spelers weer terug op de thuisbasis.
Elftal in opbouw
SVV maakte in november 1945 een herstart in de Tweede klasse. De Schiedammers eindigden op de tweede plaats. De Bruijn werd op 7 februari 1946 gehuldigd omdat hij zijn 250e wedstrijd speelde voor SVV.
In het tweede naoorlogse seizoen 1946/47 kreeg het latere kampioenselftal van SVV langzaamaan vorm. Doelman Henk Opschoor en Arie van Lith stroomden door uit een lager elftal en een jaar later completeerde Henk Könemann het team. Met Jan van Schijndel uit de eigen junioren, ontstond het meest succesvolle elftal uit de clubhistorie.
SVV won in de jaargang 1946/47 de titel in de Tweede klasse B. De Bruijn werd uitverkozen voor het Rotterdams elftal en het Bondselftal. Hij kreeg als aanvoerder de krans omgehangen bij het behaalde kampioenschap op 26 mei 1947.
In de nacompetitie eindigde SVV gelijk aan kop met Excelsior. In het beslissingsduel op 13 juli 1947 voor 57.000 toeschouwers in stadion De Kuip in Rotterdam liep het mis voor SVV dat met 0-1 verloor. De Bruijn werd vanwege natrappen uit het veld gestuurd en Rinus Gosens miste een strafschop.
In het volgende seizoen 1947/48 maakte SVV toch de sprong naar de hoogste klasse. Na het kampioenschap in de Tweede klasse B, werd ook de nacompetitie winnend afgesloten. SVV en Emma gingen samen aan de leiding. De beslissing viel in de slotwedstrijd op 9 mei 1948 op het Emma-terrein. Vanuit Schiedam gingen die zondagmiddag 6.000 supporters naar Dordrecht. SVV zegevierde met 1-2 door treffers van Arie van Lith en Henk Könemann.
Nieuwkomer SVV trok in het seizoen 1948/49 de stijgende lijn door in de Eerste klasse van het district West I. De Schiedamse club speelde het hele seizoen in een vaste formatie. De Bruijn en zijn tien medespelers verschenen ook allen aan de aftrap bij de tien duels in de nationale titelstrijd.
Na drie wedstrijden volgde een onderbreking omdat vijf SVV-spelers waren opgeroepen voor Nederland–B. Naast verdediger Frans Steenbergen waren dat de vier aanvallers Arij de Bruijn, Rinus Gosens, Henk Könemann en Jan Schrumpf. Zij speelden in de aanvalslinie samen met Bertus de Harder van VUC. Op bezoek bij de Franse B-ploeg op 24 april 1949 verloren de Nederlandse reserves met 5-0. Zes dagen later vervolgden de SVV’ers de kampioenscompetitie. De dag waarop De Bruijn zijn dertigste verjaardag vierde, speelde de Schiedamse club uit tegen Heerenveen (4-4).
Op de slotdag op 4 juni 1949 veroverde SVV het landskampioenschap door de 3-1 zege op Heerenveen in stadion De Kuip. Captain De Bruijn ontving de kampioenskrans en ging op de schouders. Later die maand won SVV ook nog de Super Cup door de 2-0 zege op bekerwinnaar Quick Nijmegen.
Laatste jaren
SVV kon zijn draai niet vinden in het volgende seizoen 1949/50 en belandde al snel in de staart van de ranglijst. Flip van Kan raakte zijn plaats kwijt in november 1949. Hij zou niet passen in het nieuwe stopperspilsysteem dat SVV ging spelen.
Het leidde tot een conflict met de elftalcommissie. De Bruijn nam het als aanvoerder op voor Van Kan en hij speelde daarom op 13 november niet mee tegen HBS (3-3). De kwestie werd uigepraat, SVV liet het nieuwe spelsysteem varen en De Bruijn keerde terug in het elftal.
Hij beëindigde na het seizoen 1950/51 op 32-jarige leeftijd zijn voetballoopbaan. Hij was na doelman Henk Opschoor, die een jaar eerder stopte, de tweede speler uit het kampioenselftal van 1949 die wegviel.
Trainer
In het voorjaar van 1951 was De Bruijn al een korte periode trainer bij PPSC. Na de zomer ging hij aan de slag bij zaterdagclub RVVH. In het najaar van 1951 was hij als vervanger ook tijdelijk werkzaam bij Excelsior '20. In het seizoen 1952/53 had hij naast RVVH ook zondagclub Unitas onder zijn hoede. Beide taken gaf hij medio 1953 op om als hoofdtrainer terug te keren bij 'zijn' club SVV. Na drie seizoenen kwam het tot een breuk.
Dat hij in 1956 moest vertrekken bij SVV, viel niet goed bij hem. De Bruijn kwam daarna een tijdlang niet meer bij de club waarvan hij het boegbeeld was.
Na zijn periode bij SVV ging hij aan de slag bij de Schiedamse club SVDPW waar hij vijf seizoenen bleef.
Hij was van beroep magazijnmeester.
De Bruijn was lid van verdienste van SVV. Als lid van de reüniecommissie organiseerde hij jaarlijks op 4 juni, de dag van de landstitel, een weerzien voor de spelers van het kampioenselftal uit 1949.
Arij de Bruijn overleed op 72-jarige leeftijd in januari 1992.
Nederland