| Carl Raddatz | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
| Algemene informatie | ||||
| Geboortenaam | Werner Fritz | |||
| Geboortedatum | 13 maart 1912 | |||
| Geboorteplaats | Mannheim | |||
| Overlijdensdatum | 19 mei 2004 | |||
| Overlijdensplaats | Berlijn | |||
| Land |  Duitsland | |||
| Werk | ||||
| Beroep(en) | acteur | |||
| Afbeeldingen | ||||
_Carl_Raddatz.jpg) | ||||
| ||||
Carl Raddatz (Mannheim, 13 maart 1912 - Berlijn, 19 mei 2004) was een Duits (stem)acteur. Ook trad hij regelmatig op in het Staatliche Schauspielbühnen Berlin
Raddatz werd protestants gedoopt op 31 maart 1912 in Mannheim. Zijn ouders waren de verzekeringsklerk Karl Hermann Raddatz uit Maagdenburg en Luisa Elisabetha Nußbickel uit Mannheim. Raddatz volgde acteerlessen in Mannheim. Willy Birgel introduceerde hem bij het Mannheimer National Theater. Daarna speelde hij in Aken, Darmstadt en Bremen.
In 1937 engageerde de UFA in Potsdam-Babelsberg hem voor de film Urlaub auf Ehrenwort. Daarna volgden de UFA-producties Zwölf Minuten nach Zwölf (1939), Zwielicht (1940), Immensee (1943), Opfergang (1944) en Unter den Brücken (1945). Hij verscheen ook in nazi-propagandafilms zoals Wunschkonzert (1940), Heimkehr (1941) en Stukas (1941). In 1944 stond Raddatz op de lijst van mensen die gratie hadden gekregen van het Reichsministerium für Volksaufklärung und Propaganda.
Na de Tweede Wereldoorlog werd Raddatz een publiekslieveling in Rosen im Herbst (1955), Nacht der Entscheidung van regisseur Falk Harnack (1956) en Made in Germany (1957). Zijn laatste bioscoopfilm maakte hij in 1975 met Jeder stirbt für sich allein. In 1979 keerde hij terug als consul in de Thomas Mann-verfilming Die Buddenbrooks.
Raddatz was lid van het ensemble van de Staatliche Schauspielbühnen Berlin en speelde in de Schiller- en Schlossparkttheaters in Des Teufels General van Carl Zuckmayer en Warten auf Godot van Samuel Beckett. In 1963 werd hij benoemd tot Berlijns Staatsacteur en in 1972 werd hij erelid van de Staatliche Bühnen. In de jaren 1950 en 1960 leende hij zijn stem ook aan buitenlandse filmproducties. Raddatz leende zijn stem aan onder andere Humphrey Bogart, Robert Taylor, Burt Lancaster en Lee Marvin.
In 1972 werd hij onderscheiden met het Kruis van Verdienste 1e Klasse van de Bondsrepubliek Duitsland. In 1979 kreeg hij het Gouden Filmlintje voor zijn levenswerk.
Raddatz was drie keer getrouwd, zijn eerste huwelijk was met actrice Hannelore Schroth. Daarna was hij met Hildegard Matschke getrouwd van 1950 tot haar dood in 1966. In 2001 trouwde hij voor de derde keer met Helga Cartsburg tot zijn dood in 2012. Hij overleed op 92-jarige leeftijd. Zijn graf bevindt zich op de begraafplaats van Dahlem in veld 005-35 en is sinds november 2010 een eregraf van de staat Berlijn.
Op 21 augustus 2012 werd een Berlijnse gedenkplaat geplaatst op zijn voormalige woning, Am Schülerheim 6, in Berlijn-Dahlem.
Carl Raddatz in de Internet Movie Database
