Geschiedenis
Op 21 maart 1884 werd in Frankrijk een wet goedgekeurd die vakbonden toeliet. De CGT is opgericht als een koepel van syndicalistische vakbonden en de zogenaamde arbeidsbeurzen. De oprichting vond plaats tijdens het 7e congres van de chambres syndicales, groupes corporatifs, fédérations des métiers, unions et bourses du travail dat in september 1895 in Limoges werd gehouden.
In 1902 werd het verband verstevigd en werd het meer een federatie, maar de naam confederatie bleef gehandhaafd. Op het CGT-congres in 1906 in Amiens nam de CGT een handvest aan waarin ze een tweeledige doelstelling formuleerde:
- bevordering van het welzijn van de arbeiders door onmiddellijke verbeteringen;
- algehele emancipatie door kapitalistische onteigening (expropriation capitaliste).
Daarbij werd de directe actie als strijdmiddel centraal gesteld. De krant Le Monde stelt dat de CGT “ook tegenwoordig” nog aan dat manifest refereert.
Een belangrijk succes van de CGT, dat ze met harde stakingen afdwong, was de achturige werkdag die in 1919 wettelijk werd ingevoerd.
In de periode 1920–1943 probeerde de CGT enige afstand te bewaren tot de Franse Communistische Partij ((PCF, opgericht 1920) en de socialistische partij Section Française de l'Internationale Ouvrière (SFIO, opgericht 1905) en een hervormingsgezinde lijn te volgen.
Tussen 1947 en 1995 had de CGT echter een revolutionaire inslag, propageerde ze een breuk met het kapitalisme, en had ze een nauwe relatie met de PCF waar alle CGT-voorzitters in het partijbestuur zaten.
Na 1995 ging de CGT weer een gematigder koers varen, verder verwijderd van de PCF.
Onder voorzitter Philippe Martinez, aangetreden 2015, werd in 2016 opnieuw een harde lijn ingezet, begeleid met kreten als “klassenstrijd” en “arbeid tegen kapitaal”.
Frankrijk