Eerste Presidium

Ontstaan onder Joseph Smith

Bij de officiële stichting van de Kerk op 6 april 1830 werd Joseph Smith erkend als de eerste ouderling en Oliver Cowdery als de tweede ouderling. De Kerk beschikte toen nog niet over een Eerste Presidium in zijn latere organisatorische vorm.

In november 1831 werd in een openbaring het ambt van president van het hogepriesterschap beschreven. Op 25 januari 1832 werd Joseph Smith tijdens een kerkelijke conferentie in Amherst, Ohio, als president van het hogepriesterschap gesteund.

Op 8 maart 1832 koos Smith Sidney Rigdon en Jesse Gause als zijn raadgevers. Hiermee ontstond de oorspronkelijke organisatie die later bekend zou worden als het Eerste Presidium.

Gause verliet zijn functie nog hetzelfde jaar. In januari 1833 werd hij vervangen door Frederick G. Williams.

Op 18 maart 1833 werden Rigdon en Williams geordend en aangesteld om Smith bij de leiding van de Kerk te ondersteunen. Daarmee kreeg het presidium een duidelijkere organisatorische vorm.

Ontwikkeling van de organisatie

Tijdens de jaren 1830 ontstonden binnen de Kerk verschillende priesterschapsorganisaties, waaronder hoge raden en het Quorum der Twaalf Apostelen.

De benaming Eerste Presidium werd gebruikt om het algemene presidium van de Kerk te onderscheiden van de presidiums van plaatselijke kerkelijke raden. De naam werd in 1835 opgenomen in de gepubliceerde openbaringen van de Kerk.

Hoewel het Eerste Presidium doorgaans uit drie personen bestond, waren er in de vroege kerkgeschiedenis ook aanvullende functies. Zo werd Oliver Cowdery in december 1834 aangesteld als assistent-president van de Kerk. Ook Hyrum Smith en Joseph Smith sr. ontvingen bijzondere posities binnen de kerkelijke leiding.

De precieze organisatorische verhouding tussen deze functies ontwikkelde zich gedurende de eerste jaren van het bestaan van de Kerk.

Overlijden van Joseph Smith en opvolgingscrisis

Na de moord op Joseph Smith en zijn broer Hyrum Smith op 27 juni 1844 in Carthage, Illinois, ontstond onenigheid over de opvolging van het kerkelijk leiderschap.

Sidney Rigdon, die raadgever in het Eerste Presidium was geweest, maakte aanspraak op een leidende positie. Ook andere personen en groepen, onder wie James Strang, presenteerden aanspraken op het leiderschap.

Brigham Young, destijds president van het Quorum der Twaalf Apostelen, stelde dat het quorum gezamenlijk het gezag bezat om de Kerk te leiden.

Tijdens een bijeenkomst op 8 augustus 1844 in Nauvoo steunde een meerderheid van de aanwezige kerkleden het leiderschap van de twaalf apostelen.

Niet alle leden erkenden deze opvolging. De meningsverschillen droegen bij aan het ontstaan van verschillende kerkgenootschappen binnen de beweging van de heiligen der laatste dagen.

Na het overlijden van Joseph Smith bleef het Eerste Presidium in de door Brigham Young geleide gemeenschap aanvankelijk ontbonden. Het Quorum der Twaalf Apostelen nam de algemene leiding op zich.

Herorganisatie onder Brigham Young

Op 27 december 1847 werd Brigham Young president van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Hij reorganiseerde het Eerste Presidium met Heber C. Kimball als eerste raadgever en Willard Richards als tweede raadgever.

Onder zijn leiding kreeg het Eerste Presidium een centrale rol in de organisatie van de migratie van kerkleden naar het westen van de Verenigde Staten en de vestiging van nederzettingen in het gebied van het latere Utah.

Ook na het overlijden van Brigham Young in 1877 bleef het Eerste Presidium enige tijd ontbonden. Het Quorum der Twaalf Apostelen leidde de Kerk totdat John Taylor in 1880 als kerkpresident werd aangesteld.

Na het overlijden van Taylor in 1887 duurde het tot 1889 voordat Wilford Woodruff het Eerste Presidium opnieuw organiseerde.

Vanaf het presidentschap van Lorenzo Snow in 1898 ontwikkelde zich de gewoonte om het Eerste Presidium kort na het overlijden van een kerkpresident opnieuw te vormen.

Verdere ontwikkeling

In de twintigste en eenentwintigste eeuw groeide De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen uit tot een internationale geloofsgemeenschap.

Het Eerste Presidium kreeg daardoor een steeds grotere rol in de wereldwijde organisatie van de Kerk, waaronder de oprichting van kerkelijke bestuursgebieden, het zendingswerk, het onderwijs en de bouw van tempels.

Hoewel de organisatie doorgaans uit drie leden bestaat, zijn er in de geschiedenis verschillende perioden geweest waarin een kerkpresident meer dan twee raadgevers had.

Onder meer Brigham Young, David O. McKay en Spencer W. Kimball maakten gebruik van aanvullende raadgevers.

President van de Kerk

De president van de Kerk staat aan het hoofd van het Eerste Presidium. Hij is volgens de kerkelijke leer de presiderende hogepriester van het kerkgenootschap en wordt door de leden beschouwd als profeet, ziener en openbaarder.

De kerkpresident is de langstdienende apostel en wordt volgens de kerkelijke leer beschouwd als de enige persoon op aarde die bevoegd is om alle priesterschapssleutels zelfstandig uit te oefenen.

Hij heeft de uiteindelijke verantwoordelijkheid voor de algemene leiding, de vaststelling van kerkelijk beleid en de roeping van de hoogste kerkelijke leiders.

Het presidentschap van de Kerk is een bestuurlijke en geestelijke functie binnen het Melchizedeks priesterschap, geen afzonderlijk priesterschapsambt.

Raadgevers

De president van de Kerk wordt doorgaans bijgestaan door twee raadgevers, die worden aangeduid als eerste en tweede raadgever.

De raadgevers ondersteunen de president bij zijn bestuurlijke, geestelijke en organisatorische verantwoordelijkheden. Zij kunnen namens hem vergaderingen leiden, kerkelijke activiteiten begeleiden en andere taken vervullen.

De raadgevers worden door de kerkpresident gekozen en aangesteld. Meestal zijn zij apostelen, maar historisch zijn ook mannen die niet tot het priesterschapsambt van apostel waren geordend als raadgever werkzaam geweest.

Raadgevers moeten hogepriester in het Melchizedeks priesterschap zijn. Hun positie als raadgever is een kerkelijke roeping en geen afzonderlijk priesterschapsambt.

Alle leden van het Eerste Presidium worden door de Kerk gesteund als profeten, zieners en openbaarders.

Een quorum van het priesterschap

Hoewel de benaming presidium vooral wijst op een bestuurlijke leiding, wordt het Eerste Presidium binnen de Kerk eveneens als een priesterschapsquorum beschouwd.

Volgens Leer en Verbonden 107:22 vormen drie presiderende hogepriesters een quorum van het presidium van de Kerk.

Het Eerste Presidium onderscheidt zich daarmee van plaatselijke presidiums, zoals een ringpresidium of quorumpresidium, door zijn verantwoordelijkheid voor het gehele kerkgenootschap.

Wereldwijde leiding

Het Eerste Presidium draagt de hoogste bestuurlijke verantwoordelijkheid voor De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen.

Tot de belangrijkste verantwoordelijkheden behoren:

• Het vaststellen en bekendmaken van algemeen kerkelijk beleid.
• Het toezicht op het wereldwijde zendingswerk.
• Het leidinggeven aan het tempelwerk en de familiegeschiedenis.
• Het toezicht op kerkelijk onderwijs en andere programma's.
• Het roepen en instrueren van algemene en gebiedsleiders.
• Het begeleiden van humanitaire en welzijnsactiviteiten.
• Het publiceren van officiële verklaringen en boodschappen namens de Kerk.

Het Eerste Presidium werkt hierbij samen met het Quorum der Twaalf Apostelen, de quorums der Zeventig en de Presiderende Bisschap.

Priesterschapssleutels

Binnen de kerkelijke leer wordt onderscheid gemaakt tussen het priesterschapsambt en de priesterschapssleutels die de uitoefening van het priesterschapsgezag regelen.

Volgens de Kerk dragen de apostelen de sleutels die noodzakelijk zijn voor de wereldwijde leiding van het kerkgenootschap. De president van de Kerk is als enige bevoegd deze sleutels volledig uit te oefenen.

De raadgevers ondersteunen hem bij het gebruik van deze bevoegdheden, maar oefenen hun verantwoordelijkheden uit onder zijn leiding.

De Kerk baseert deze opvatting onder meer op Leer en Verbonden 107 en 112.

Openbaring en leerstellige leiding

Volgens de geloofsleer van de heiligen der laatste dagen kan de president van de Kerk openbaring ontvangen voor de gehele Kerk.

Het Eerste Presidium kan officiële boodschappen, verklaringen en richtlijnen uitvaardigen. Belangrijke leerstellige en beleidsmatige besluiten worden doorgaans besproken met het Quorum der Twaalf Apostelen.

De kerkelijke leer benadrukt daarbij het beginsel van gezamenlijk overleg en eenstemmigheid.

De Raad van het Eerste Presidium en het Quorum der Twaalf Apostelen heeft volgens het Algemeen handboek onder leiding van de kerkpresident de bevoegdheid om leerstellige uitleg en algemeen kerkelijk beleid vast te stellen.