Emil Erlenmeyer

Emil Erlenmeyer
Emil Erlenmeyer
Persoonlijke gegevens
Geboortedatum	28 juni 1825
Geboorteplaats	Wehen
Overlijdensdatum	22 januari 1909
Overlijdensplaats	Aschaffenburg
Academische achtergrond
Alma mater	Universiteit van Gießen, Ruprecht-Karls-universiteit, Technische Universiteit München
Promotor	Justus von Liebig
Archieflocatie(s)	Archief van het Deutsches Museum, Court Library Aschaffenburg
Erkenning en lidmaatschap
Lid van	Beierse Academie van Wetenschappen en Geesteswetenschappen

Richard August Carl Emil Erlenmeyer (Taunusstein-Wehen, 28 juni 1825 – Aschaffenburg, 22 januari 1909) was een Duitse chemicus, doorgaans bekend als Emil Erlenmeyer.

Erlenmeyer studeerde in Gießen onder Justus von Liebig en in Heidelberg onder Friedrich Kekulé. Hij was professor in de chemie aan de universiteit van München van 1868 tot 1883. Zijn experimentele werk bevatte onder andere de ontdekking en synthese van diverse organische verbindingen, waaronder isoboterzuur (1865); in 1861 vond hij de kegelvormige fles uit die zijn naam draagt. Hij stelde tevens de moderne naftaleenformule voor van twee benzeenringen die twee koolstofatomen delen.

In 1880 formuleerde hij de Erlenmeyerregel: alle alcoholen waarin de hydroxylgroep gebonden is aan een koolstof-koolstof-dubbele binding worden spontaan omgezet in aldehyden of ketonen. Dit is het principe van keto-enoltautomerie.

Erlenmeyer verliet zijn universiteit in 1883 om gezondheidsredenen, maar bleef verbonden aan de universiteit als adviseur. Hij overleed in 1909 in Aschaffenburg.

Zie de categorie Emil Erlenmeyer van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.