Harrie Trines

Beginjaren

Trines kwam tot 1934 uit voor SV Concordia uit Strijp. Hij werd in het seizoen 1932/33 kampioen met deze club in de eerste klasse B van het district Eindhoven. Vanaf het seizoen 1934/35 speelde hij voor het grotere Brabantia dat uitkwam in de hoogste afdeling, de Eerste klasse Zuid, van de katholieke voetbalbond IVCB. Bij zijn komst werd hij als centrumspits opgesteld en Brabantia behaalde de tweede plaats. In het seizoen 1935/36 werd het kampioenschap binnengehaald. Brabantia streed met vier andere katholieke districtskampioenen om de nationale titel. Doordat de grootste concurrent Volendam verloor bij de De Treffers in Groesbeek, behaalde Brabantia op 28 juni 1936 het landskampioenschap door de 9-5 thuiszege op RKNAC uit Bleijerheide. Trines zette met de eerste twee doelpunten zijn club op het goede spoor. Hij scoorde dat duel vijf keer.

Tweede landstitel

Met Trines als rechtsbinnen in de voorhoede was Brabantia ook in het seizoen 1936/37 het sterkste in de zuidelijke Eerste klasse. De Eindhovense club veroverde daarna opnieuw de landstitel. De slotwedstrijd op 20 juni 1937 eindigde in een 9-1 zege op het al uitgeschakelde De Treffers. In zijn laatste seizoen 1937/38 voor Brabantia won Trines zijn derde kampioenstitel op rij. In de nationale titelstrijd konden de Eindhovenaren het landskampioenschap niet prolongeren. Op bezoek bij Volendam leed Brabantia op pinkstermaandag 6 juni 1938 een 6-1 nederlaag. Trines scoorde in de eerste helft uit een strafschop, waarna de rust met 2-1 achterstand inging. Na de pauze sloeg Volendam toe en nam de landstitel in bezit.

Stopperspil bij PSV

In de zomer van 1938 vertrok de 24-jarige Trines naar PSV dat uitkwam in de hoogste klasse van de neutrale voetbalbond KNVB. Hij debuteerde eind augustus samen met de andere nieuwkomer Toon van Beek op het AROL-toernooi in Amsterdam. Trines begon bij PSV als aanvaller, maar in de tweede competitiehelft verhuisde hij naar de defensie. Hij nam de positie van 'stopperspil' in. Hiermee introduceerde PSV in de eerste maanden van 1939 een nieuwe speelwijze. Na het vertrek van Bas Wallaart op oudejaarsdag kreeg eerst Berend Scholtens twee wedstrijden de kans als spil. Hij voldeed niet, waarna de trainer een beroep deed op Trines. Die had tot dan toe steeds als rechts- of linksbinnen gespeeld.

Een jaar na Trines kwam met Harry van Elderen de tweede speler van Brabantia naar PSV. Weer een seizoen later waagde de zeventienjarige Miel d'Hooghe dezelfde overstap. Trines en Van Elderen waren basisspelers in het seizoen 1940/41 waarin PSV kampioen werd in de Eerste klasse Zuid. In de strijd om de landstitel eindigde PSV op de tweede plaats achter Heracles. Voor Trines en PSV verliep de kampioenswedstrijd op 22 juni 1941 in Almelo niet goed af. Vlak voor rust, PSV leidde met 0-1, liep Trines een hoofdwond op. Tijdens de behandeling van zijn blessure maakte Heracles gelijk. Hij zette de wedstrijd op halve kracht voort. Direct na rust scoorde Heracles binnen vijf minuten driemaal. Het werd uiteindelijk 6-1. Trines miste hierdoor de kans landskampioen te worden bij zowel de katholieke als de neutrale bond.

Oorlogsperiode

Dankzij voormalig PSV-voorzitter Anton van Anrooy, hoofd van de geneeskundige dienst van Philips, hoefde Trines zich vanwege vermeende ischias niet te melden voor de Arbeitseinsatz. Van Anrooy was clubarts van PSV en verrichtte tijdens de oorlog verzetswerk. Terwijl de teamgenoten Harry van Elderen en Frans Roosendaal tewerkgesteld werden in Nazi-Duitsland, konden Trines en ook Ad van Tuijl in Eindhoven blijven en voor PSV uitkomen. Na twee mindere jaren, met een achtste en negende plaats, streed de Eindhovense club in het seizoen 1943/44 mee om het kampioenschap in de Eerste klasse Zuid. PSV kwam in tweede competitiehelft op gang met een serie van acht overwinningen op rij. In de voorlaatste speelronde achterhaalde PSV koploper Longa. De beslissingswedstrijd op 26 maart 1944 op het terrein van EVV Eindhoven moest de kampioen aanwijzen. PSV kon de stijgende vorm niet vasthouden en kwam op achterstand. Trines ging, opgeroepen door het publiek, mee naar voren maar het baatte niet. Het laatste doelpunt viel aan de overkant en PSV verloor met 0-3. Dit was voorlopig de laatste wedstrijd voor Trines en PSV dat ruim anderhalf jaar niet in actie kwam. In het laatste oorlogsjaar 1944/45 lag de competitie stil.

Afscheid met titel

Het seizoen 1947/48 was zijn laatste voor PSV. De Eindhovenaren wonnen de eerste zes wedstrijden en behielden de koppositie. Op 7 maart 1948 was het kampioenschap een feit na de 0-1 uitzege op VVV. Trines miste geen enkel competitieduel en was ook van de partij in de kampioenscompetitie die over tien wedstrijden ging. PSV kwam een matige start, drie keer verlies in de eerste vier ontmoetingen, niet meer te boven. Provinciegenoot BVV won de landstitel en PSV viel terug naar de zesde en laatste plek. Trines speelde op 34-jarige leeftijd zijn laatste duel op 6 juni 1948, uit tegen Haarlem. Zijn centrale positie in het elftal werd overgenomen door Toon Wouters die medio 1948 overkwam van Brabantia. Trines bleef nog een jaar bij PSV maar kwam niet meer uit voor de hoofdmacht. In april 1949 nam hij na elf jaar afscheid in een huldigingswedstrijd tegen 't Gooi. Hij voetbalde daarna nog jarenlang voor de PSV-veteranen.

Harrie Trines overleed op 72-jarige leeftijd in juni 1986.