Uiterlijke kenmerken
- Hoed
De hoed is ongeveer 20–70 mm breed, bij forse exemplaren tot circa 100 mm. Hij is aanvankelijk bol tot convex met een ingerolde rand en wordt later vlak tot soms enigszins ingedrukt. Het oppervlak is droog, opvallend pluizig, wollig tot sterk viltig en kan vooral naar het centrum in kleine schubben openbreken. De kleur varieert van licht geelbruin en okerbruin tot olijfbruin. Jonge vruchtlichamen bezitten een duidelijke, witachtige tot okerkleurige cortina waarvan resten aan de hoedrand en later als een ringachtige zone op de steel kunnen achterblijven.
- Lamellen
De lamellen zijn aangehecht tot enigszins bochtig aangehecht. Ze zijn aanvankelijk bleek geelbruin tot oker- of olijfbruin en worden bij rijping donkerder roest- tot tabaksbruin. De lamelsnede is meestal lichter en fijn gewimperd.
- Steel
De steel is stevig en gewoonlijk ongeveer 20–60 mm lang en 5–12 mm dik. Hij is vezelig tot vezelig-schubbig en ongeveer gelijk gekleurd als de hoed of iets bleker. Op het bovenste deel bevindt zich meestal een duidelijke wollige tot vezelige ringzone, gevormd door resten van de cortina. De steel kan naar de basis enigszins versmallen.
- Geur en smaak
De geur wordt meestal als aardachtig beschreven en kan soms enigszins aan honing herinneren. Bij sommige collecties is de geur slechts zwak ontwikkeld. De smaak wordt als mild beschreven.
Microscopische kenmerken
De basidiosporen zijn glad, langwerpig elliptisch, cilindrisch tot duidelijk boonvormig (phaseoliform) en geelbruin tot bruin. In Nederlandse beschrijvingen worden afmetingen van 8–12(–15) × 4,0–6,0(–6,5) µm genoemd. In de Nederlandse zeereeppaddenstoelensleutel worden waarden van 9–12(–15) × 4,5–6(–7,5) µm en een Q-waarde van ongeveer 2 of hoger gegeven.
De Q-waarde blijkt echter enigszins tussen collecties te variëren. Hedlich & Vesper maten bij Duitse exemplaren sporen van 7,8–10,3 × 4,1–5,2 µm, met Q = (1,6–)1,8–2,1(–2,2) en een gemiddelde Q van 1,95. Het onderscheid met de gewone viltkop (Mallocybe dulcamara s.l.) kan daarom niet uitsluitend op de Q-waarde worden gebaseerd. De duinviltkop heeft gemiddeld relatief slanke, vaak bijna cilindrisch-boonvormige sporen, gecombineerd met een forser en sterker wollig vruchtlichaam en een duidelijkere cortina- of ringzone.
De basidiën zijn knotsvormig en overwegend viersporig. Bij een onderzochte Duitse collectie maten ze 27–44 × 8–10,5 µm en bezaten ze een gesp aan de basis.
De cheilocystiden staan op de lamelsnede en zijn dunwandig en vrij variabel van vorm. Ze zijn knotsvormig, cilindrisch, spoelvormig tot min of meer utriform en kunnen een basale gesp bezitten. Hedlich & Vesper maten 24–43 × 5–10 µm, terwijl in andere beschrijvingen afmetingen van ongeveer 35–50 × 10–15 µm worden genoemd. De cheilocystiden zijn vaak relatief kort en daardoor soms moeilijk te vinden.
Pleurocystiden ontbreken. Dit ontbreken van dikwandige pleurocystiden, samen met de gladde sporen en dunwandige cheilocystiden, is kenmerkend voor soorten van het geslacht Mallocybe.
Voor een zekere determinatie wordt microscopische controle aanbevolen.
Afbeeldingen op Wikimedia Commons