Uiterlijke kenmerken
- Hoed
De hoed heeft een diameter van 3 tot 6 cm. Aanvankelijk is deze kegelvormig tot klokvormig, later gewelfd tot uitgespreid. Meestal ontbreekt een duidelijke centrale bult, hoewel soms een lage, brede umbo aanwezig is. Jonge exemplaren zijn witachtig tot lichtcrème van kleur door een goed ontwikkelde, witachtige velipellis. Naarmate het vruchtlichaam ouder wordt, verkleurt de hoed naar ivoorkleurig, okergeel of lichtbruin. Het centrum is betrekkelijk glad en zijdeachtig, terwijl het oppervlak naar de rand toe radiair vezelig en soms enigszins gespleten is. De hoedrand is aanvankelijk ingerold en kan resten van het velum vertonen.
- Lamellen
De lamellen staan matig dicht opeen en zijn smal aan de steel aangehecht. Ze zijn aanvankelijk witachtig en verkleuren bij rijping naar geelbruin tot licht kleibruin. De lamelsnede is witachtig en fijn gewimperd.
- Steel
De steel is 4 tot 7 cm lang en 6 tot 12 mm dik. Hij is cilindrisch, stevig en aan de basis vaak enigszins verdikt tot bijna knolvormig. De kleur is witachtig tot lichtcrème. Het bovenste gedeelte, tot ongeveer een derde van de steellengte, is fijn bepoederd. Daaronder is de steel zwak vezelig. Bij jonge vruchtlichamen is een cortina (gordijn) aanwezig, waarvan bij oudere exemplaren doorgaans geen resten op de steel achterblijven.
- Vlees en geur
Het vlees is witachtig en vertoont geen roze verkleuring. De geur wordt beschreven als spermatisch.
Microscopische kenmerken
De basidiosporen zijn glad, ellipsoïde tot enigszins amandelvormig, met een soms zwak kegelvormige of stompe top. Ze meten (8,0–)8,5–11,5(–12,0) × (5,0–)5,5–6,5(–7,0) µm. De gemiddelde sporenlengte bedraagt 8,9–10,8 µm en de gemiddelde breedte 5,5–6,3 µm. Het lengte-breedtequotiënt (Q) bedraagt doorgaans 1,5–1,9.
De basidien zijn viersporig en meten 26–34 × 9–12 µm. De pleurocystiden zijn (50–)54–69(–76) × 14–20(–21) µm groot. Ze zijn spoelvormig tot enigszins flesvormig, soms slank knotsvormig, met kleurloze, verdikte wanden die tot ongeveer 3 µm dik kunnen zijn. Aan de top bevinden zich vaak kristallen. De cheilocystiden zijn vergelijkbaar met de pleurocystiden. Daarnaast komen talrijke dunwandige, kleurloze, knotsvormige paracystiden voor.
De caulocystiden bevinden zich voornamelijk op het bovenste derde deel van de steel en lijken op de cheilocystiden. Daaronder bevindt zich een overgangszone met cystideachtige haren.
