Jane Channell

Jane Channell
Jane Channell
Persoonlijke informatie
Naam Jane Channell
Geboortedatum 23 augustus 1988
Geboorteplaats North Vancouver, Canada
Nationaliteit Vlag van Canada Canada
Lengte 1,68 m
Gewicht 68 kg
Sportieve informatie
Discipline Skeleton
Trainer/coach Quin Sekulich, Ivo Pakalns
Olympische Spelen 2018, 2022, 2026
Debuut 2012
Carrière-einde 2026
Officiële website
Portaal  Portaalicoon   Sport

Jane Channell (North Vancouver, 23 augustus 1988) is een Canadees voormalig skeletonracer.

Carrière

Channell deed in haar jeugd en op de Simon Fraser-universiteit aan veldlopen, atletiek en softbal. Ze maakte haar internationale debuut in het skeleton het seizoen 2012/13 in de North American Cup, in de voorlaatste wedstrijd werd ze derde en de laatste wedstrijd won ze. Hierdoor wist ze ook de eindzege in de NA Cup te veroveren voor landgenotes Madison Charney en Elisabeth Vathje. In het seizoen 2013/14 kwam ze uit in de Intercontinental Cup, hier kende ze een mindere start van het seizoen maar eindigde het seizoen met twee vierde plaatsen. In het eindklassement werd ze vijfde. Op 24 januari 2014 maakte ze ook haar wereldbekerdebuut, ze werd achttiende in de wedstrijd in Königssee.

Ze begon het seizoen 2014/15 in de Intercontinental Cup, met als beste resultaat een tweede plaats achter Jacqueline Pfeifer in Winterberg. Hierna nam ze deel aan de wereldbeker waar ze deelnam aan zes wedstrijden met twee zevende plaatsen als beste resultaat. Ze werd 14e in de eindstand van de wereldbeker. Op het wereldkampioenschap op het einde van het seizoen behaalde ze een verrassende vierde plaats achter Lizzy Yarnold, Jacqueline Pfeifer en haar landgenote Elisabeth Vathje. In het seizoen 2015/16 brak ze door naar de top, met twee podiumplaatsen (tweede in Park City en derde in Winterberg) werd ze aan het einde van het seizoen derde in de eindstand achter Tina Hermann en Jacqueline Pfeifer. Op de wereldkampioenschappen skeleton 2016 in Igls eindigde de Canadese als dertiende in de individuele wedstrijd. Samen met Dave Greszczyszyn, Kaillie Humphries, Kasha Lee, Justin Kripps en Ben Coakwell eindigde ze op de vijfde plaats in de landenwedstrijd.

In het seizoen 2016/17 kon ze die resultaten niet doorzetten en behaalde als haar beste resultaat een zesde plaats. Ze eindigde het seizoen als elfde. Op het wereldkampioenschap werd ze twaalfde en in de landenwedstrijd werd ze achtste met de Canadese ploeg. In het seizoen 2017/18 ging het weer beter met een tweede plaats achter Pfeifer in Whistler en vier zesde plaatsen. Hierdoor eindigde ze als vijfde in de eindstand. Op de Olympische Winterspelen in Pyeongchang werd ze tiende individueel. In het seizoen 2018/19 zette met een vierde plaats in Sigulda haar beste resultaat neer, in de eindstand van de wereldbeker werd ze negende.

In het seizoen 2019/20 nam ze opnieuw deel aan de wereldbeker met een zesde plaats als beste resultaat, in de eindstand moest ze drie plaatsen inleveren tegenover een seizoen eerder. Op het wereldkampioenschap werd ze achtste individueel maar in de gemengde team competitie werd ze aan de zijde van Dave Greszczyszyn vice-wereldkampioen. Enkel het duo Alexander Gassner en Jacqueline Pfeifer was sneller met een verschil van 0,01 seconde. In het seizoen 2020/21 nam ze opnieuw deel aan de Intercontinental Cup, in de eerste drie wedstrijden werd ze 6e, 12e en 5e nadien nam ze nog deel aan een wereldbeker, deze in Königssee. Ze werd daar derde achter Pfeifer en de Tsjechische Anna Fernstädt. Op het wereldkampioenschap op het einde van het seizoen werd ze achtste individueel, in de gemengde team competitie ging ze niet van start ondanks dat ze was ingeschreven samen met Mark Lynch. In het seizoen 2021/22 behaalde ze vijfmaal een top tien plaats in de wereldbeker, in de eindstand werd ze elfde. Aan het einde van het seizoen op de Olympische Winterspelen in Yanqing werd ze zeventiende in de individuele competitie.

In het seizoen 2022/23 werd ze achtste in de eindstand van de wereldbeker met een zesde plaats als beste resultaat. Op het wereldkampioenschap push werd ze vice-wereldkampioene achter de Amerikaanse Mystique Ro. Op de wereldkampioenschappen aan het einde van het seizoen werd ze zesde individueel en elfde in de gemengde team competitie aan de zijde van Evan Neufeldt. In het seizoen 2023/24 kende ze opnieuw een minder seizoen, ze eindigde als 18e in de eindstand van de wereldbeker. Op het wereldkampioenschap werd ze elfde individueel en tiende in de gemengde team competitie aan de zijde van Blake Enzie. Op het Pan-Amerikaans kampioenschap dat samenviel met wedstrijden in de North American Cup werd ze vierde achter de Amerikaanse vrouwen Mystique Ro, Katie Uhlaender en Sara Roderick.

Channell startte het seizoen net als de rest in de nieuw opgerichte Asian Cup. In de wereldbeker eindigde ze als vijftiende. Aan het einde van het seizoen nam ze deel aan twee wedstrijden in de North American Cup die ook golden als Pan-Amerikaanse kampioenschap. Ze werd derde achter de Braziliaanse Nicole Rocha Silveira en haar landgenote Hallie Clarke, de Duitse Susanne Kreher was ook voor haar geëindigd maar telde niet mee voor het Pan-Amerikaanse kampioenschap. Op het wereldkampioenschap werd ze vijftiende. In het seizoen 2025/26 werd ze negentiende in de wereldbeker, op de Olympische Winterspelen werd ze 18e individueel en vijftiende in de gemengd team competitie en laatste aan de zijde van Josip Brusic. Na de Olympische Spelen stopte ze met skeleton.

Resultaten

Olympische Spelen

JaarPlaatsResultaat
2018Vlag van Zuid-Korea Pyeongchang10e individueel
2022Vlag van China Yanqing17e individueel
2026Vlag van Italië Cortina d'Ampezzo18e individueel
15e gemengd team

Wereldkampioenschappen

JaarPlaatsResultaat
2015Vlag van Duitsland Winterberg4e individueel
2016Vlag van Oostenrijk Igls13e individueel
5e landenwedstrijd
2017Vlag van Duitsland Königssee12e individueel
8e landenwedstrijd
2020Vlag van Duitsland Altenberg8e individueel
Zilver gemengd team
2021Vlag van Duitsland Altenberg8e individueel
DNS gemengd team
2023Vlag van Zwitserland Sankt Moritz6e individueel
11e gemengd team
2024 Vlag van Duitsland Winterberg 11e individueel
10e gemengd team
2025 Vlag van Verenigde Staten Lake Placid 12e individueel

Eindklasseringen

Seizoen Divisie Niv. #1 #2 #3 #4 #5 #6 #7 #8 Punten Rang
2012/13 North American Cup III 9e 6e 8e 6e 4e 5e Brons Goud 324 Goud
2013/14 Intercontinental Cup II 11e 12e 15e 14e 10e 6e 4e 4e 592 5e
Wereldbeker I – – – – – – – 18e 80 32e
2014/15 Intercontinental Cup II – 9e 5e Zilver – – – – 278 17e
Wereldbeker I – – 11e 13e 7e 7e 11e 13e 848 14e
2015/16 7e Brons 6e 6e Zilver 4e 9e 11e 1410 Brons
2016/17 16e 16e 11e 12e 9e 11e 6e 13e 1040 11e
2017/18 6e 11e Zilver 6e 14e 6e 14e 6e 1274 5e
2018/19 4e 11e 19e 15e 13e 10e 5e 7e 1122 9e
2019/20 11e 17e 6e 20e 13e 15e 10e 16e 932 12e
2020/21 Intercontinental Cup II 6e 12e 5e – – 244 9e
Wereldbeker I – – – – – – Brons – 200 26e
2021/22 7e 12e 10e 12e 24e 9e 9e 7e 1085 11e
2022/23 8e 19e 13e 10e 11e 6e 14e 9e 1074 8e
2023/24 North American Cup II – – – – – – 11e 13e 128 19e
Wereldbeker I 12e 8e DSQ 17e – 17e 17e 10e 696 18e
2024/25 Asian Cup II 21e 18e – – – – – – 44 25e
North American Cup – – – – – – 4e Brons 192 10e
Wereldbeker I 11e 13e 17e 11e 12e 15e 13e – 832 15e
2025/26 15e – 19e 14e 18e 20e 19e 14e 624 19e