| P680 | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Het reactiecentrum P680 bevindt zich in fotosysteem II. | ||||
| ||||
P680, ook wel de primaire donor van fotosysteem II, of chlorofylpaar, of doelwitpigment, is het reactiecentrum chlorofyl-a molecuuldimeer dat onderdeel is van fotosysteem II in planten, algen en cyanobacteriën, en essentieel is voor zuurstofproducerende fotosynthese .
De naam is afgeleid van het woord ‘pigment’ (P) en de aanwezigheid van een belangrijke bleekband gecentreerd rond 680-685nm in de door flits geïnduceerde absorptiespectra van P680/P680+•.
De structuur van P680 is een heterodimeer van twee verschillende chlorofylmoleculen, aangeduid als PD1 en PD2. Dit “speciale paar” vormt een excitonische dimeer die functioneert als één geheel, geëxciteerd door lichtenergie alsof het één enkel molecuul is.
P680 ontvangt excitatie-energie door ofwel direct een foton met een geschikte frequentie te absorberen, dan wel indirect via Förster resonantie van andere chlorofylen binnen fotosysteem II, waardoor een elektron in aangeslagen toestand komt. Het resulterende P680 met een losgekomen elektron wordt aangeduid als P680*, wat de sterkste biologische reductor is.
Na excitatie wordt het vrijgekomen elektron van P680* opgenomen door de primaire elektronenacceptor feofytine dat zich nabij P680 bevindt. Tijdens deze overdracht wordt P680* geïoniseerd en geoxideerd, waardoor kationisch P680+ ontstaat.
P680+ is het sterkste biologische oxidatiemiddel dat bekend is, met een geschatte redoxpotentiaal van ~1,3 V. Dit maakt het mogelijk om water te oxideren tijdens zuurstofproducerende fotosynthese . P680+ herstelt zijn verloren elektron door water te oxideren via het zuurstofproducerende complex, waardoor P680 wordt geregenereerd.
