Pseudosperma

Uiterlijke kenmerken

De hoed is doorgaans droog en radiaalvezelig. Bij veel soorten ontstaan vanuit het midden naar de rand lopende scheurtjes, waardoor het hoedoppervlak straalsgewijs gespleten (rimose) is. De hoed is meestal niet uitgesproken schubbig, hoewel bij sommige soorten kleine schubjes kunnen voorkomen. De kleur varieert per soort, met onder meer geelachtige, okerbruine, grijsbruine en roodbruine tinten.

De lamellen zijn aanvankelijk meestal lichtgekleurd en worden bij rijping van de sporen bruinig. De lamelsnede kan fijn gewimperd lijken door de aanwezigheid van cheilocystidia.

De steel is doorgaans vezelig en aan de top vaak fijn bepoederd of vlokkig. De verhouding tussen de steellengte en de hoedbreedte verschilt per soort. De steelbasis kan recht of knolvormig verdikt zijn.

De geur is wisselend. Sommige soorten hebben een spermatische geur, terwijl andere aromatisch, honingachtig of nauwelijks waarneembaar ruiken. De geur is daardoor geen algemeen onderscheidend kenmerk van het geslacht.

Microscopische kenmerken

De sporen zijn glad en doorgaans ellipsoïd, eivormig of min of meer boonvormig (phaseoliform). De top is meestal afgerond en het apiculus, het aanhechtingspunt van de spore aan het sterigme, is doorgaans klein en weinig opvallend. De sporenafmetingen en de mate waarin de sporen boonvormig zijn, verschillen per soort.

De basidia zijn meestal knotsvormig en doorgaans viersporig, hoewel bij sommige soorten ook tweesporige basidia voorkomen. Kenmerkend is het ontbreken van necropigmentatie. Slechts af en toe bevatten de basidia geelbruin pigment.

De cheilocystiden, de steriele cellen aan de lamelsnede, zijn doorgaans dunwandig en variëren van cilindrisch tot knotsvormig. Bij sommige soorten kunnen ze ook spoelvormig, flesvormig of kopvormig zijn. Soms zijn ze door secundaire septen in meerdere cellen verdeeld. Ze hebben geen kristalkap zoals die bij veel dikwandige cystiden van Inocybe in enge zin voorkomt. De cheilocystiden worden beschouwd als cellen van subhymeniale oorsprong, mogelijk ontstaan uit gemodificeerde basidia.

Pleurocystiden, cystiden op de zijvlakken van de lamellen, ontbreken. Dit is een belangrijk onderscheid met veel soorten van Inocybe in enge zin, die wel dikwandige, vaak met kristallen bezette pleurocystidia hebben.

Aan de top van de steel kunnen caulocystiden aanwezig zijn. Hun vorm, afmetingen en verspreiding over de steel verschillen per soort.