Robert Planel (Montélimar, 2 januari 1908 – Parijs, 25 mei 1994) was een Frans componist, muziekpedagoog en violist.
Planel was de zoon van de oprichter (1903) en directeur van de muziekschool te Montélimar Alphonse Planel (1869-1947), die zelf van 1902 tot 1947 dirigent van de Harmonie municipale "La Lyre" montilienne en ook componist was. Planel kreeg vioolles bij René Chédécal, toen 1e violist van het orkest van de opera te Parijs. Van 1922 tot 1933 studeerde hij aan het Conservatoire national supérieur de musique te Parijs bij onder andere Firmin Touche (1875-1957) (viool), Jean Gallon (1878-1959) (harmonieleer), Georges Caussade (1873-1936) (contrapunt) en bij Henri Büsser (1872-1973) en Paul Vidal (1863-1931) (compositie). Tijdens zijn studiejaren werkte hij als violist in vooraanstaande bioscopen van de Franse hoofdstad.
In 1933 won hij de prestigieuze Prix de Rome voor zijn cantate Idylle funambulesque. Als gevolg kon hij van 1934 tot 1936 in Rome aan de "Académie de France" in de Villa Medici studeren en werken.
Na de Tweede Wereldoorlog was hij Inspecteur generaal van de stad Parijs en heeft grote verdiensten voor de structurering van de muzikale opleidingsinstituten. In 1972 tot 1974 behoorde hij tot de medeoprichters van de stedelijke conservatoria van Parijs en van de regio Parijs.
Als componist schreef hij voor verschillende genres.