Uiterlijke kenmerken
De hoed is ongeveer 3 tot 4 cm breed en vuilokergeel, strogeel tot bruinachtig okerkleurig. Het oppervlak is droog, fijnvezelig tot wollig-vezelig en kan plaatselijk vezelige schubjes vertonen.
De lamellen zijn aanvankelijk bleekgeel en worden bij rijping bruiner. De steel is aanvankelijk witachtig en over de gehele lengte fijn berijpt. Aan de basis bevindt zich een duidelijke knol, die in oudere Nederlandse beschrijvingen als gerand wordt omschreven. De steel verkleurt bij veroudering of drogen eerst grijsachtig en uiteindelijk donkergrijs tot bijna zwart.
Microscopische kenmerken
De sporen zijn okerkleurig en bijna even lang als breed, met een stervormig uiterlijk door de sterk ontwikkelde knobbels. Ze meten doorgaans 9,4–11,9 × 7,5–8,8 µm, met uitschieters van 9,1–13,1 × 7,1–9,0 µm. Het gemiddelde Q-getal bedraagt ongeveer 1,3. De sporen hebben ongeveer 8–15 knobbels, die 1,2–2,4 µm hoog zijn.
De basidiën zijn knotsvormig, kleurloos en viersporig.
De cheilocystiden zijn talrijk, flesvormig en voorzien van een duidelijk afgesnoerde hals. Ze meten ongeveer 47–52 × 13–16 µm en dragen vaak kristallen aan de top. Sommige bevatten bruinachtig intracellulair pigment.
De cheilocystiden zijn eveneens talrijk, flesvormig en dikwandig. Ze meten ongeveer 50–71 × 14–19 µm, met uitschieters tot 78 × 20 µm. Hun wanden zijn ongeveer 2,3–2,5 µm dik.
De caulocystiden komen over de gehele steel voor, van de top tot aan de basis. Ze zijn flesvormig, vaak voorzien van kristallen en meten ongeveer 44–62 × 15–17 µm. Er zijn gespen aanwezig.
Afbeeldingen op Wikimedia Commons