Uiterlijke kenmerken
- Hoed
De hoed heeft een diameter tot circa 5 cm. Hij is aanvankelijk kegelvormig tot halfbolvormig en wordt later gewelfd tot uitgespreid, soms met een stompe umbo. Het oppervlak is droog, viltig-wollig tot vezelig en kan bij oudere exemplaren fijnschubbig worden. De kleur varieert van donkerbruin tot lichtbruin of beige, vaak met concentrische verschillen in kleurnuance. De hoedrand kan op oudere leeftijd enigszins radiaal scheuren.
- Lamellen
De lamellen zijn vrij dicht opeenstaand en aangehecht tot smal aangehecht aan de steel (adnate tot adnex). Aanvankelijk zijn ze lichtgrijs tot vrijwel witachtig, later verkleuren ze via geelbruin naar bruin of donker geelbruin. De lamelsnede blijft doorgaans lichter en is fijn bewimperd.
- Steel
De steel is doorgaans 20–40 mm lang en 3–7 mm dik. Hij is cilindrisch of heeft een enigszins verdikte basis, zonder duidelijk gerande knol. De kleur is aanvankelijk bleek tot grijsachtig of zilverachtig, later vooral aan de basis bruiner. Het oppervlak is fijnvezelig en kan aan de top fijn berijpt zijn. Een eventuele cortina is weinig opvallend en verdwijnt snel.
- Vlees en geur
Het vlees is witachtig tot bleek en vertoont bij beschadiging geen opvallende verkleuring. De geur kan bij doorsnijden spermatisch zijn, soms met een zurige component.
Microscopische kenmerken
De basidiosporen zijn geelbruin, langwerpig tot hoekig en vaak enigszins trapeziumvormig. Ze meten doorgaans 9–12 × 5–6,5 µm, waarbij in andere onderzochte collecties grotere uiterste afmetingen zijn gemeld. De sporen hebben meestal zes tot tien matig ontwikkelde tot kleine knobbels, die soms nauwelijks meer dan hoekige uitstulpingen vormen.
De basidiën zijn doorgaans knotsvormig en meten ongeveer 26–38 × 8–13 µm. Ze zijn overwegend viersporig, maar ook tweesporige en incidenteel eensporige basidiën zijn beschreven.
De pleurocystiden zijn opvallend breed, spoelvormig tot zakvormig en meten volgens een Australische beschrijving 47–73 × 19–27 µm. Ze bezitten een betrekkelijk lange, smalle basale steel en versmallen naar een doorgaans spitse top, die vaak met kristallen bezet is. De wanden zijn verdikt, tot ongeveer 2,5 µm.
De cheilocystiden lijken op de pleurocystiden, maar zijn doorgaans korter en variabeler van vorm. Ze kunnen een breed buikig of bijna ballonvormig middengedeelte en een korte, spits toelopende top hebben. Tussen de cheilocystiden komen ook kleinere, dunwandige paracystiden voor.
Over de aanwezigheid van caulocystiden bestaan verschillen tussen de onderzochte collecties. Bougher en Matheny (2011) beschreven exemplaren zonder caulocystiden, terwijl Matheny en Bougher (2010) bij een andere collectie caulocystiden aantroffen die beperkt waren tot de steeltop.
De pileipellis (hoedhuid) bestaat hoofdzakelijk uit een cutis van cilindrische hyfen, waarvan vele een bruin, geïncrusteerd pigment bezitten. Gespen komen in de weefsels voor.
.png)
Afbeeldingen op Wikimedia Commons
