Ten artykuł od 2021-06 wymaga zweryfikowania podanych informacji.
Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Sprawdź w źródłach:Google Books•Google Scholar•BazHum•BazTech•RCIN• Internet Archive (texts / inlibrary) Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.
Styczeń – wojska siedmiogrodzkie, sprzymierzone ze Szwedami, wkroczyły do Polski pod wodzą Jerzego II Rakoczego. Najazd został odparty po otoczeniu armii siedmiogrodzkiej pod Czarnym Ostrowem na Ukrainie przez wojska dowodzone przez Stefana Czarnieckiego i Jerzego Lubomirskiego. Wojna spowodowała zniszczenie wielu miast południowej i wschodniej Polski.
23 lipca – kapitulacja Jerzego Rakoczego i jego wojsk w Międzybożu. Rakoczy na mocy kapitulacji zerwał sojusz ze Szwecją, zobowiązał się wyprowadzić swoje oddziały z okupowanych miast Krakowa i Brześcia Litewskiego oraz zapłacić Rzeczypospolitej reparacje wojenne w wysokości ponad 3 mln złotych.
26 lipca – idące na odsiecz Polsce wojska tatarskie rozbiły Rakoczego w bitwie pod Skałatem.
19 września – w tzw. traktatach welawsko-bydgoskich król Jan Kazimierz zawarł porozumienie z elektorem brandenburskim, na mocy którego Polsce wygasło lennoPrus Książęcych, pod panowanie księcia pruskiego przeszedł Drahim, a w lenno Brandenburgii przeszły Lębork i Bytów. W zamian za to Polska uzyskała gwarancję „wieczystego przymierza”. Tym samym - po pokonaniu wojsk Rakoczego - ostatni sojusznik w wojnie z Polską króla szwedzkiego Karola Gustava został zneutralizowany.
