 | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Minister Wojny Prus | |
| Okres | |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Premier Prus | |
| Okres |
od 1 stycznia 1873 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
 | |
| Odznaczenia | |
                                     | |
Albrecht Theodor Emil Graf von Roon (ur. 30 kwietnia 1803 w Pleśnej (niem. Pleushagen) koło Kołobrzegu, zm. 23 lutego 1879 w Berlinie) – pruski feldmarszałek i polityk, jedna z najważniejszych postaci okresu zjednoczenia Niemiec. W latach 1859–1873 był pruskim ministrem wojny, a w 1873 roku premierem Prus.
W 1816 roku dołączył do korpusu kadetów w Kulm, a w 1821 rozpoczął służbę w pruskiej armii w stopniu podporucznika (niem. Leutnant). W latach 1842–1848, w stopniu majora wykładał geografię w berlińskiej szkole kadetów. W tym czasie był wównież wojskowym opiekunem księcia Fryderyka Karola. W trakcie rewolucji marcowej 1848 roku był szefem sztabu I korpusu armii tłumiącego niezadowolnie społeczne. Wówczas to poznał przyszłego cesarza niemiec Wilhelma I. Następnie przeniesiony na stanowisko dowódcy 14. dywizji w VII korpusie armijnym w stopniu ganerała majora. W 1859 cesarz Wilhelm I mianował go ministrem wojny Prus. Na tym stanowisku, wraz z premierem von Bismarckiem przeprowadził reformę armii, której skuteczność wyskazały zwycięstwa pruskie w wojnach z Austrią w 1866 roku i z Francją w 1871 roku. W 1873 roku mianowany przez cesarza premierem Prus i awansowany do stopnia marszałka polnego (niem. Generalfeldmarschall). W tym samym roku, 9 listopada 1873 roku, przeszedł w stan spoczynku.
