Historia
Pałac zbudowany w XIII wieku w miejscu pochodzącej z IX wieku fortecy Alcazába po przybyciu uchodźców z podbitej przez wojska katolickie Kordoby.
Alhambra do roku 1492, w którym została zdobyta, była siedzibą emirów Grenady. Był to ostatni punkt oparcia Arabów w Hiszpanii.
Potem przez długi czas służyła za więzienie, a w XIX w. została odbudowana z zachowaniem pierwotnego stylu. 15 września 1890 r. wybuchł trzeci, a zarazem największy w historii pałacu pożar. Ogień dostał się do następujących pomieszczeń: Torre de Comares, Sala de la Barca i do galerii znajdującej się niedaleko Patio de los Leones. Dzięki zaangażowaniu lokalnego malarza Manuela Gómeza-Moreno Gonzáleza pałac udało się odrestaurować.
Architektura
Jest zabytkiem arabskiego budownictwa w Europie. Składa się z pałacu z kilkoma dziedzińcami i dekorowanymi salami oraz fortu Alkazaba, Generalife – letniej rezydencji z ogrodami oraz z samych ogrodów znajdujących się na całym wzgórzu. Wewnątrz jest Patio de los Leones (podwórze lwów) z wodotryskiem opartym na 12 lwach; do dziedzińca tego przylegają 4 sale: jedna z nich, Sala de las Dos Hermanas (sala dwóch sióstr, zwana tak z powodu dwóch jednakowych płyt marmurowych w podłodze). Dziedzińce okolone cienistymi kolumnami; wiele chłodnych zakątków, ogródki z płynącą wodą, na zewnątrz zaś balkony, z których roztacza się rozległy widok. Ornamenty przedstawiają wersety Koranu.
Budowle twierdzy opierają się na następujących zależnościach matematycznych: ich podstawy są kwadratami, a kolejno tworzone prostokąty mają jeden bok równy bokowi podstawy, drugi zaś równy jest przekątnej poprzedniej figury. Boki kolejnych prostokątów tworzą wtedy ciąg 
.
37°10′37″N 3°35′24″W/37,176944 -3,590000
