Taniec flamenco łączy pracę rąk, dłoni i palców z ruchem tułowia oraz bardzo precyzyjną, rytmiczną pracą stóp, określaną m.in. jako zapateado(inne języki) lub taconeo. Występ flamenco nie jest wyłącznie odtworzeniem ustalonego układu, ponieważ ważną rolę odgrywają improwizacja, indywidualna ekspresja i reagowanie wykonawców na siebie nawzajem. W tradycji flamenco ważne jest pojęcie duende, rozumiane jako szczególny stan natchnienia, napięcia i emocjonalnej intensywności wykonania.
Historycznie flamenco rozwijało się w środowiskach ludowych i romskich południowej Andaluzji, zwłaszcza w rejonie Sewilli, Kadyksu i Jerez de la Frontera. W XIX wieku wielkie znaczenie dla popularyzacji flamenco miały café cantante(inne języki), czyli lokale z muzyką i śpiewem, w których sztuka ta zaczęła przyjmować bardziej profesjonalny i sceniczny charakter. Ten rozwój przyniósł wykonawcom większą widoczność i możliwość zarobku, ale zarazem wywoływał krytykę związaną z teatralizacją, komercjalizacją i oddalaniem się od dawnych praktyk środowiskowych. W XX wieku flamenco ulegało teatralizacji i komercjalizacji, było kształtowane przez radio i film, odradzało się dzięki konkursom i festiwalom, a pod koniec stulecia wchodziło w obszar rozbudowanych form scenicznych oraz fuzji stylistycznych. Manuel de Falla i Federico García Lorca należą do postaci, które przyczyniły się do refleksji nad wartością flamenco i do prób ochrony jego głębokiej, andaluzyjskiej tradycji. Współcześnie flamenco jest zarazem sztuką lokalną, silnie związaną z Andaluzją, oraz rozpoznawalnym na świecie symbolem kultury hiszpańskiej.
