Alphitopsis

Alphitopsis – wymarły rodzaj chrząszczy z rodziny czarnuchowatych i podrodziny mącznikowatych. Obejmuje tylko jeden gatunek, A. initialis. Żył w mezozoiku.

Taksonomia

Rodzaj i gatunek typowy opisane zostały po raz pierwszy w 2011 roku przez Aleksandra G. Kirejczuka, Maksima W. Nabożenkę i André Nela na podstawie skamieniałości odnalezionej na terenie Huangbanjigou w chińskiej prowincji Liaoning, w formacji Yixian. Datowana jest ona na przełom późnej jury i kredy wczesnej.

Morfologia

Jedynym znanym okazem jest samica o ciele długości 9,7 mm i szerokości 4,6 mm, z wierzchu przeciętnie wysklepionym, od spodu lekko wypukłym.

Głowa była nieco szersza niż dłuższa, zaopatrzona w średnich rozmiarów i owalnego kształtu oczy. Czułki zbudowane były z 11 członów, prawie paciorkowatych, ale w części odsiebnej ku szczytowi coraz szerszych i ostatecznie poprzecznych. Ostatni człon miał szczyt wyostrzony. Głaszczki szczękowe cechowały się wydłużonym i nieco ku szczytowi rozszerzającym się członem przedostatnim oraz wąskim i na szczycie ściętym członem ostatnim, a warga dolna wąską, nie zwężającą się ku przodowi bródką.

Przedplecze było szersze niż dłuższe, równomiernie wypukłe, o lekko i równomiernie wykrojonej krawędzi przedniej, szeroko zaokrąglonych kątach przednich, wydatnych kątach tylnych i podwójnie wykrojonej krawędzi tylnej. Szersza niż dłuższa tarczka miała zaokrąglony wierzchołek. Półtorakrotnie dłuższe niż szersze pokrywy cechowały się szeroko zaokrąglonymi bokami i wyostrzonymi szczytami. Ich podgięcia stopniowo zwężały się ku szczytowi i nie osiągały samego kąta przyszwowego. Niemal dwukrotnie szersze niż dłuższe przedpiersie miało głęboko, trapezowato wyciętą krawędź przednią i wypuszczało między owalne biodra przednie wąski wyrostek. Owale biodra środkowe miały rozstaw dwukrotnie większy niż przednie. Biodra tylne były poprzeczne i tak szerokie jak zapiersie. Odnóża miały lekko rozszerzone ku szczytom golenie. Człony stóp ostatniej pary były do trzeciego włącznie prawie walcowate.

Odwłok miał widoczną błonę międzysegmentalną między drugim a trzecim z widocznych sternitów. Pierwszy z widocznych sternitów był najdłuższy, a ostatni szeroko na szczycie zaokrąglony. Pokładełko dysponowało dość krótkimi i wąskimi, jednoczłonowymi gonostylikami.

Przypisy