Leży na południowo-zachodnim skraju Płaskowyżu Silickiego (słow. Silická planina), ok. 2,5km na południowy wschód od Pleszywca. Zajmuje płytką (ok. 40 m głębokości) dolinkę otwierającą się ku południowemu zachodowi, którą spływa Ardovský potok (dopływ Slanej). Centrum wsi znajduje się na wysokości 268 m n.p.m.
W górnej części wsi znajduje się wywierzysko, znane jako Ardovská vyvieračka. Część jego wód jest ujmowana do miejscowej sieci wodociągowej, pozostała część spływa do Ardovskiego potoku.
Ok. 1,5 km na południowy wschód od centrum zabudowy wsi, u południowych podnóży wzniesienia Veľký vrch (417 m), znajduje się wejście do Jaskini Ardowskiej.
Historia
Okolica wsi była zamieszkana przez ludzi już w czasach prehistorycznych. Ślady bytności ludzi z okresu neolitu (kultura bukowogórska), z młodszej epoki brązu (kultura pilińska), a następnie z czasów rzymskich znaleziono w niedalekiej Jaskini Ardowskiej. Sama wieś zasiedlona była już we wczesnym średniowieczu, należała do majątków królów Węgier. Najstarsza wzmianka o niej pochodzi z 1243 r., kiedy to – pod nazwą Erdes – należała już do feudalnego „państwa” lokalnych możnowładców – Bebeków. W roku 1318 wspominana jako Ordou, w roku 1320 – Ardo, a w roku 1359 – Ardow (nazwa Ardovo obowiązuje od 1920 r.).
W średniowieczu w jej okolicy wydobywano i przetapiano rudy ołowiu. Od połowy XVI w. wielokrotnie niszczona i wyludniona przez Turków, ponownie była pustoszona w czasie kolejnych powstań antyhabsburskich w XVII w. tak, że od 1682 r. stała pusta. Rekolonizowana po 1710 r. przez ludność pasterską związaną z ostatnią falą tzw. osadnictwa wołoskiego. W 1828 r. miała 30 gospodarstw i 254 mieszkańców, którzy zajmowali się pasterstwem (głównie hodowlą owiec) i wypalaniem węgla drzewnego.
Od 1881 r. wieś administracyjnie należała do węgierskiego komitatu Gemer – Mały Hont (węg. Gömör-Kishont). Po I wojnie światowej w granicach Czechosłowacji, w latach 1938–1945 ponownie należała do Węgier. Po II wojnie światowej aż do 1960 r. należała do powiatu (słow. okres) Šafárikovo w kraju bańskobystrzyckim.
Zabytki
Kościół ewangelicki (tzw. tolerancyjny) z 1788 r., wzniesiony na stoku nad centrum wsi na fundamentach znacznie starszej budowli. Murowany, w stylu barokowo-klasycystycznym, w formie prostokątnej sali bez prezbiterium, o gładkich ścianach, nakrytej dachem czterospadowym. Wieża na rzucie kwadratu dobudowana od frontu w 1928 r., nakryta dachem wieżowym. Wokół kościoła ślady muru obronnego z XVI-XVII w.
Nawa wewnątrz nakryta płaskim stropem. Drewniana empora obiegająca ją z trzech stron posiada kasetowe panele wypełnione drewnianymi płaskorzeźbami i malowidłami z końca XVIII w. Wyposażenie, łącznie z organami, barokowe. Ołtarz pochodzi z końca XVIII w. Drewniana, rzeźbiona i polichromowana skrzynia organowa pochodzi z I połowy XVIII w., a chrzcielnica z drugiej połowy tego stulecia.
Ďurček Jozef a kolektív: Slovenský kras. Turistický sprievodca ČSSR, č. 41, wyd. Šport, slovenské telovýchovné vydavateľstvo, Bratislava 1989, ISBN80-7096-020-5.
Slovenský kras – Domica. Turistická mapa 1:50000, wydanie 3, wyd. VKÚ Harmanec 2007, ISBN80-8042-413-6.
