Art Garfunkel

Art Garfunkel
Ilustracja
Art Garfunkel (2017)
Imię i nazwisko

Arthur Ira Garfunkel

Data i miejsce urodzenia

5 listopada 1941
Nowy Jork

Instrumenty

gitara, fortepian, skrzypce

Typ głosu

tenor

Gatunki

folk rock, soft rock, rock, pop

Zawód

muzyk, aktor, autor piosenek

Aktywność

od 1956

Wydawnictwo

Columbia, Atco

Powiązania

Simon & Garfunkel

podpis
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Strona internetowa
Garfunkel (w środku) z zespołem w parku rozrywki Liseberg w Göteborgu (1998

Arthur „Art” Ira Garfunkel (ur. 5 listopada 1941 w Nowym Jorku) – amerykański piosenkarz, kompozytor, tekściarz i aktor. Współtwórca i członek duetu Simon & Garfunkel.

Życiorys

Urodził się w Forest Hills, części dzielnicy Queens w Nowym Jorku, w rodzinie żydowskich emigrantów z Rumunii. Jest drugim synem komiwojażera z branży modowej i gospodyni domowej. Uczył się w Parson Junior High School, w której podjął rozszerzony kurs przygotowujący do rozpoczęcia studiów akademickich, a jesienią 1955 rozpoczął naukę w Forest Hills High School. We wczesnych latach 60. studiował sztuki wyzwolone, architekturę, historię i matematykę na Uniwersytecie Columbia.

Był nieśmiałym dzieckiem, który izolował się od rówieśników m.in. z uwagi na swoją leworęczność. W szóstej klasie szkoły podstawowej nawiązał znajomość ze szkolnym kolegą, Paulem Simonem, z którym połączyło go zainteresowanie muzyką. Między 1956 a 1960 występowali w duecie jako Tom & Jerry, a w 1963 zmienili nazwę zespołu na Simon & Garfunkel.

Po muzycznej współpracy nad filmem Mike’a Nicholsa Absolwent (1968) zagrał w dwóch kolejnych filmach tego reżysera: Nately’ego, wrażliwego chłopaka, który nawiązuje romans z włoską prostytutką, w komediodramacie wojennym Paragraf 22 (1970) i Sandy’ego, wstydliwego intelektualistę, który chce przeczytać wszystkie znaczące książki, w komediodramacie Porozmawiajmy o kobietach. Po rozpadzie tandemu Simon & Garfunkel pracował jako nauczyciel matematyki w jednej z prywatnych szkół w Connecticut i przyjął propozycję zagrania głównej roli w filmie wojennym George’a Roya Hilla Rzeźnia numer 5, ale ostatecznie zrezygnował z gry w tej produkcji.

Kontynuował także solową karierę muzyczną. We wrześniu 1973 wydał album pt. Angel Clare, który zebrał przychylne recenzje i dotarł do piątego miejsca na liście Billboard 200. Płytę promował singlami „All I Know” i „I Shall Sing”, a pierwszy z nich dotarł do dziewiątego miejsca na liście Hot 100. W 1975 wydał krytycznie przyjętym album pt. Breakaway, który dotarł do siódmego miejsca na liście Billboard 200 i który promował m.in. duetem „My Little Town” z Simonem, a także singlem „I Only Have Eyes For You”, który dotarł do pierwszego miejsca na UK Singles Chart i 18. miejsca na liście Hot 100. W 1977 pracował nad albumem z piosenkami w większości napisanymi przez Jimmy’ego Webba. Płytę zapowiedział singlem „Crying in My Sleep”, który poniósł komercyjny klęskę i nie trafił na listę Hot 100. Średnio sprzedawał się także wydany w lutym 1978 album pt. Watermark, mimo że zebrał ciepłe recenzje. Po premierze płyty odbył swoją pierwszą po ośmiu latach przerwy trasę koncertową po USA, która obejmowała 40 występów, w tym finałowy koncert w Carnegie Hall. W 1979 wydał album z piosenkami autorstwa Webba pt. Fate for Breakfast/Doubt for Dessert, który cieszył się powodzeniem w Wielkiej Brytanii, ale przepadł w USA. Płytę na brytyjskim rynku promował singlem „Bright Eyes”, który napisał na ścieżkę dźwiękową do filmu Martina Rosena Wzgórze królików (Watership Down, 1978) i który dotarł do pierwszego miejsca na UK Singles Chart.

Zagrał profesora psychologii Alexa Lindens, głównego bohatera filmu Nicolasa Roega Zmysłowa obsesja (Bad Timing, 1980), który zebrał złe recenzje. W 1981 wydał album pt. Scissors Cut (1981), który mimo dobrych recenzji poniósł sprzedażową klęskę, rozchodząc się w zaledwie 130 tys. egzemplarzy. Po udanym koncercie w Central Parku we wrześniu 1981 wznowił współpracę z Simonem i odbył z nim trasę koncertową po Japonii, Europie i USA, którą zakończyli pod koniec września 1983. Współpracę przerwał podczas pracy nad kolejną wspólną płytą z Simonem, bo nie mógł się z nim dogadać w kwestii utworów. Wówczas opuścił scenę muzyczną na kilka lat i poświęcił się podróżom..

Powrócił do życia publicznego rolą spragnionego sensacji dziennikarza w niskobudżetowym filmie Mike’a Nicholsa Good to Go (1986). Jesienią tego samego roku wydał album pt. The Animals’ Christmas, który poniósł komercyjną klęskę, rozchodząc się w zaledwie 110 tys. egzemplarzy. Fiasko poniosła także jego kolejna płyta pt. Lefty, którą wydał w marcu 1988. W styczniu 1989, nakładem wytwórni Columbia Records, ukazał się album kompilacyjny pt. Garfunkel.

W 1989 odbył także trasę koncertową po Skandynawii i wydał tomik poezji pt. „Still Waters”, po czym na kilka lat zawiesił karierę. W latach 90. premierę miały jego dwa albumy: studyjny Up 'til Now (1993) i koncertowy Across America (1996), który stanowił muzyczny zapis jego pieszej wędrówki przez amerykańskie stany. Na przełomie 2003/2004 ponownie odnowił współpracę z Simonem. Na początku 2004 stał się bohaterem doniesień prasowych dotyczących aresztowania go za posiadanie marihuany.

Życie prywatne

W 1972, po czterech latach związku, ożenił się z Lindą Grossman, ale rozwiódł się z nią w 1975. Następnie związał się z aktorką Laurie Bird, z którą był aż do jej śmierci w 1979. Przez kilka lat był związany z aktorką Penny Marshall. W 1988 ożenił się z byłą modelką Kim Cermak, z którą ma dwóch synów: Jamesa (ur. 15 grudnia 1990) i Beau Daniela (ur. 5 października 2005).

Przypisy

  1. 1 2 3 Morella i Barey 1993 ↓, s. 7.
  2. ↑ Art Garfunkel na stronie allmusic.com. allmusic.com. [dostęp 2011-05-29]. (ang.).
  3. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 10.
  4. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 16.
  5. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 29, 33, 51, 55.
  6. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 8.
  7. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 14, 41.
  8. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 101.
  9. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 136, 145.
  10. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 151.
  11. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 166.
  12. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 167.
  13. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 168–180.
  14. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 182, 186.
  15. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 200–201.
  16. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 208.
  17. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 188, 192–194.
  18. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 198.
  19. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 214.
  20. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 215.
  21. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 226, 235.
  22. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 228, 235.
  23. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 238.
  24. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 239.
  25. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 239, 247–248.
  26. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 251, 265.
  27. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 262, 268, 276–277.
  28. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 268–273, 278.
  29. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 292.
  30. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 292–293.
  31. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 293.
  32. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 295–297.
  33. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 301.
  34. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 300–301.
  35. ↑ Metro Briefing | New York: Hurley: Garfunkel Pleads Guilty. nytimes.com, 2004-02-12. [dostęp 2011-05-29]. (ang.).
  36. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 171, 202.
  37. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 214, 226, 241.
  38. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 250.
  39. ↑ Morella i Barey 1993 ↓, s. 298, 303.

Bibliografia

Linki zewnętrzne