| Dane misji | |
| Zaangażowani | |
|---|---|
| Pojazd | |
| Statek kosmiczny |
Orion CM-003 Integrity |
| Masa pojazdu |
2 610 000 kg |
| Rakieta nośna | |
| Załoga | |
Załoga Artemis II | |
| Dowódca | |
| Załoga |
Gregory Wiseman |
| Start | |
| Miejsce startu | |
| Początek misji |
1 kwietnia 2026, 18:35 EDT, 22:35 UTC, 2 kwietnia 2026, 0:35 CEST |
| Lądowanie | |
| Miejsce lądowania |
Ocean Spokojny w pobliżu San Diego |
| Lądowanie |
10 kwietnia 2026 17:07 PDT |
| Czas trwania misji |
10 dni |
| Program Artemis | |
Artemis II – załogowa misja kosmiczna w ramach amerykańskiego programu Artemis, realizowanego przez NASA. Był to drugi lot rakiety Space Launch System, a zarazem była to załogowa misja statku kosmicznego Orion oraz pierwsza od czasu misji Apollo 17 w 1972 roku załogowa wyprawa w okolice Księżyca. Kapsuła Orion użyta w tej misji została nazwana Integrity. Misja wystartowała dnia 1 kwietnia 2026 roku.
Misja trwająca 10 dni, wyniosła na orbitę okołoksiężycową troje astronautów NASA: Gregory’ego Wisemana, Victora Glovera i Christinę Koch, a także astronautę Kanadyjskiej Agencji Kosmicznej Jeremy’ego Hansena. Załoga wykonała lot po trajektorii swobodnego powrotu wokół Księżyca, po czym statek Orion powrócił na Ziemię. Glover stał się pierwszą osobą o innym niż biały kolorze skóry, Koch stała się pierwszą kobietą, a Hansen pierwszym obywatelem spoza Stanów Zjednoczonych, którzy polecieli poza niską orbitę okołoziemską i w okolice Księżyca. W czasie przelotu obok Księżyca osiągnięta została największa odległość od Ziemi na jaką oddalił się człowiek, wynosząca 406 778 kilometrów.
Pierwotnie misja została nazwana Exploration Mission-2 (EM-2) i początkowo miała wspierać anulowany program Asteroid Redirect Mission. Po utworzeniu programu Artemis jej cele zostały zmienione i są obecnie porównywalne do misji Apollo 8, czyli pierwszego załogowego lotu wokół Księżyca w programie Apollo. Po Artemis 2 planowane są również kolejne misje: Artemis III, obejmująca test dokowania statku Orion na orbicie okołoziemskiej, oraz Artemis IV, zakładająca załogowe lądowanie na Księżycu.
W 2017 roku Exploration Mission-2 (EM-2) była planowana jako pojedyncza misja rakiety Space Launch System Block 1B, wyposażonej w Exploration Upper Stage, księżycowy statek kosmiczny Orion w konfiguracji Block 1 oraz ładunek użyteczny o masie 50,7 tony. Zgodnie z pierwotnymi założeniami misja miała obejmować spotkanie z planetoidą umieszczoną wcześniej na orbicie okołoksiężycowej w ramach bezzałogowej misji Asteroid Redirect Mission, a astronauci mieli przeprowadzić na niej spacery kosmiczne oraz pobrać próbki jej materiału skalnego.
Po anulowaniu programu Asteroid Redirect Mission w kwietniu 2017 roku zaproponowano alternatywną, ośmiodniową misję załogową z udziałem czterech astronautów, realizowaną po trajektorii swobodnego powrotu wokół Księżyca. Inna propozycja z 2017 roku zakładała maksymalnie dwudziestojednodniowy lot czteroosobowej załogi statkiem Orion w celu dostarczenia pierwszego elementu stacji Deep Space Gateway.
W marcu 2018 roku zdecydowano, że pierwszy moduł stacji Gateway zostanie wyniesiony za pomocą komercyjnej rakiety nośnej, jednak ze względu na opóźnienia w budowie Mobilnej Wyrzutni Startowej, przystosowanej do obsługi stopnia Exploration Upper Stage, wybrano rakietę Falcon Heavy należącą do firmy SpaceX.

11 lutego 2023 roku NASA obróciła sekcję silnikową głównego stopnia Artemis II do pozycji poziomej, a 20 marca sekcja silnikowa została połączona z głównym stopniem w budynku 103 Michoud Assembly Facility w Nowym Orleanie, w stanie Luizjana. Początkowo NASA planowała dostarczenie kompletnego stopnia do Centrum Kosmicznego Johna F. Kennedy’ego latem 2023 roku, ale w maju termin ten przesunął się na późną jesień 2023 roku.
Silniki RS-25 (numery seryjne E2047, E2059, E2062 i E2063) zostały zainstalowane na głównym stopniu rakiety Space Launch System w Nowym Orleanie do 25 września 2023 roku. Po wykryciu nieszczelności w układzie hydraulicznym zaworu tlenu silnik E2063 został zastąpiony silnikiem E2061 w kwietniu 2025 roku.
W czerwcu 2024 roku NASA ogłosiła, że w pełni wyposażony główny stopień zostanie dostarczony do Centrum Kosmicznego Johna F. Kennedy’ego w lipcu, a sam transport został pomyślnie zrealizowany w dniach 16–25 lipca 2024 roku. Adaptery niezbędne do integracji kompletnej rakiety nośnej również zostały w dużej mierze ukończone w czerwcu 2024 roku i dotarły do Centrum Kosmicznego Johna F. Kennedy’ego we wrześniu 2024 roku.
Załoga misji Artemis 2 została ogłoszona 3 kwietnia 2023 roku przez Administratora NASA Billa Nelsona podczas wystąpienia „State of NASA” w ośrodku NASA na lotnisku Ellington Field w pobliżu Houston w Teksasie. Tego samego wieczoru załoga po raz pierwszy wystąpiła publicznie na stadionie NRG Stadium podczas finałów turnieju koszykówki March Madness 2023.
Początkowo NASA planowała rozpoczęcie integracji rakiety Space Launch System we wrześniu 2024 roku. Niestety jednak operacja ta uległa opóźnieniu na ponad dwa miesiące z powodu problemów z systemem podtrzymywania życia statku Orion oraz nieoczekiwanych uszkodzeń osłony termicznej, zaobserwowanych po powrocie misji Artemis 1. Proces integracji rakiety rozpoczął się ostatecznie 20 listopada 2024 roku i został on zakończony 20 października 2025 roku wraz z instalacją statku Orion, Europejskiego Modułu Serwisowego oraz rakietowego systemu ratunkowego na szczycie rakiety Space Launch System.
24 września 2025 roku, w czasie konferencji kapsuła Orion została nazwana Integrity, co stanowi uhonorowanie współpracy wszystkich ludzi pracujących nad misją.
18 stycznia 2026 roku w pełni zintegrowana rakieta Space Launch System, statek Orion oraz Mobile Launcher Platform zostały przeniesione z budynku Vehicle Assembly Building na stanowisko startowe 39B.

Podczas wstępnych analiz w 2011 roku data startu była określana na okres od 2019 do 2021 roku, jednak później została przesunięta na 2023 rok. W styczniu 2024 roku oczekiwano, że misja rozpocznie się we wrześniu 2025 roku, jednak w październiku 2024 roku Biuro Inspektora Generalnego NASA stwierdziło, że zespół Exploration Ground Systems wykorzystał już cały zapas czasu przewidziany na rozwiązywanie nieprzewidzianych problemów, co wskazywało na prawdopodobne opóźnienie startu. W grudniu 2024 roku ustępujący Administrator NASA Bill Nelson ogłosił, że start misji został przesunięty z powodu wielomiesięcznych analiz dotyczących systemu podtrzymywania życia oraz osłony termicznej, przy czym nowym celem był kwiecień 2026 roku.
W marcu 2025 roku portal AmericaSpace poinformował, że możliwe jest przyspieszenie startu misji, a data może zostać przesunięta o dwa miesiące, czyli na luty 2026 roku. Do sierpnia 2025 roku media, w tym NASASpaceflight, dziennikarz Eric Berger oraz amerykański senator i były astronauta Mark E. Kelly, również informowały o przesunięciu startu na luty 2026 roku. We wrześniu przedstawiciele NASA ogłosili, że rozważane jest okno startowe otwierające się 5 lutego 2026 roku.
W przypadku misji księżycowych występują zarówno miesięczne okna startowe, trwające kilka dni w każdym miesiącu synodycznym, jak i dzienne okna startowe, obejmujące kilka godzin w ramach tych okresów. Zmieniony plan misji Artemis 2, zakładający skrócony manewr wejścia w atmosferę typu skip reentry, dodatkowo ogranicza liczbę dni, w których możliwe jest przeprowadzenie startu w obrębie danego okna miesięcznego.
Najwcześniejsze okno startowe dla misji Artemis 2 wyznaczono na początek lutego 2026 roku. Przygotowania zostały jednak opóźnione przez zimową burzę w Ameryce Północnej w styczniu 2026 roku. Pierwsza próba generalna wet dress rehearsal odbyła się 2 lutego. Po jej przeprowadzeniu NASA ogłosiła przesunięcie startu na marzec z powodu wycieku ciekłego wodoru. Dodatkowo konieczne było ponowne dokręcenie zaworu związanego z hermetyzacją statku Orion, a operacje przygotowawcze trwały dłużej niż planowano. Druga próba została przeprowadzona 19 lutego i zakończyła się powodzeniem.

21 lutego wykryto problem z przepływem helu, co wymusiło przeniesienie rakiety Space Launch System do budynku Vehicle Assembly Building i przesunięcie misji na kwiecień. Przeniesienie rakiety rozpoczęło się 25 lutego o 15:38 czasu polskiego i zakończyło się około godziny 2:00 czasu polskiego. Administrator NASA Jared Isaacman, poinformował, że ostateczna data startu zostanie potwierdzona dopiero po zakończeniu pełnej próby generalnej i analizie jej wyników.
12 marca, po przeglądzie gotowości do lotu, ogłoszono siedem dwugodzinnych okien startowych przypadających na okres od 1 do 6 kwietnia oraz 30 kwietnia. Pierwsze z nich wyznaczono na 1 kwietnia o 18:24 czasu lokalnego, czyli 0:24 2 kwietnia czasu polskiego.
18 marca NASA poinformowała, że rakieta Space Launch System oraz statek Orion zostaną następnego dnia przetransportowane na stanowisko startowe 39B znajdujące się w Centrum Kosmicznym Johna F. Kennedy’ego. W tym samym czasie załoga misji Artemis 2 rozpoczęła kwarantannę w Houston. 20 marca, po opóźnieniu spowodowanym silnym wiatrem, rakieta Space Launch System została ponownie przetransportowana z Vehicle Assembly Building na stanowisko startowe 39B.


Rakieta Space Launch System wystartowała 1 kwietnia 2026 roku o godzinie 18:35:12 EDT z Centrum Kosmicznego Johna F. Kennedy’ego, czyli o 22:35:12 uniwersalnego czasu koordynowanego i 2 kwietnia o 00:35:12 czasu polskiego. 7 sekund przed startem nastąpiło uruchomienie głównych silników. 2 minuty po starcie, kiedy rakieta znajdowała się na wysokości 48 kilometrów i osiągnęła prędkość 5000 km/h odłączone zostały boostery.
8 minut po starcie nastąpiła separacja górnej części, czyli interim cryogenic propulsion stage (ICPS) wraz z kapsułą Integrity. Następnie rozłożone zostały panele słoneczne. Stopień górny utrzymywał się na orbicie o apogeum wynoszącym 2200 km. W apogeum nastąpiło uruchomienie silników w celu podwyższenia perygeum, a następnie do 70000 km w apogeum, gdzie okres orbitalny wynosi 23,5 godziny.
W czasie oddalania, dowodzenie przejął Victor Glover, w celu odłączenia Oriona od ICPS. Manewr ten stanowił jednocześnie test systemu. Po separacji kapsuła została odwrócona względem ICPS i nastąpiło przejście na sterowanie ręczne. Później wykonano zbliżenie w kierunku ICPS na odległość niecałych 10 metrów. Test ten służył symulacji dokowania w późniejszych lotach misji Artemis. Następnie wykonano serię manewrów wokół stopnia, po czym nastąpiło oddalenie kapsuły, już z użyciem systemów automatycznych. 2 kwietnia o godzinie 19:49 EDT uruchomiony został główny silnik Oriona na 5 minut i 50 sekund w celu skierowania kapsuły na trajektorię w kierunku Księżyca, umożliwiającą późniejszy powrót na Ziemię.
Kolejne 3 dni, czyli doba 3., 4. i 5. to głównie różnego rodzaju ćwiczenia związane z misją księżycową (w tym ćwiczenie pomocy medycznej) oraz kontakt z prasą i rodziną. W 5. dobie waga została położona bardziej na przygotowanie do samego oblotu Księżyca, który nastąpił 6 kwietnia.
5 kwietnia o godzinie 23:03 EDT (6 kwietnia 3:03 UTC) nastąpiła korekta trajektorii w kierunku Księżyca trwająca 17,5 sekundy. 6 kwietnia ok. 0:41 Orion wszedł obszar dominacji grawitacji Księżyca. Około godziny 13:56 osiągnął odległość od Ziemi 400 171 km, równą największej odległości na jaką dotychczas oddalił się człowiek, w czasie misji Apollo 13 w 1970 roku.
6 kwietnia ok. 18:43 EDT (7 kwietnia 0:43 UTC) kapsuła weszła w obszar przesłonięty przez Księżyc, co spowodowało ok. 40-minutową utratę łączności z Deep Space Network. W tym czasie, o 19:00 nastąpiło maksymalne zbliżenie do naturalnego satelity Ziemi w czasie misji, na odległość 6545 km, a o 19:02 osiągnięto odległość 406 778 km (252 756 mil) od Ziemi, co stanowiło największe oddalenie ludzi od Ziemi w historii. O godzinie 19:24 EDT (1:24 UTC) z kapsuły widziany był wschód Ziemi, po chwili ponownie osiągnięto łączność z Ziemią. Podczas przelotu wokół Księżyca dystans dzielący Oriona od chińskiej stacji kosmicznej Tiangong – a tym samym odległość pomiędzy ich załogami – wzrósł do 419 643 km, co stanowiło największe w historii oddalenie ludzi od siebie nawzajem.
Przelatując nad powierzchnią satelity, astronauci nadali nieoficjalne nazwy dwóm nienazwanym dotąd kraterom. Jeden z nich nazwali Integrity, od nazwy kapsuły, a drugiemu nadali nazwę Carroll na cześć Carroll Taylor Wiseman, zmarłej żony dowódcy misji. W czasie przelotu obok Księżyca wykonali ponad 7000 zdjęć.
7 kwietnia kapsuła opuściła obszar dominacji grawitacyjnej Księżyca. O godzinie 20:03 EDT (0:03 następnego dnia UTC) zostały uruchomione silniki na 15 sekund w celu korekty trajektorii w kierunku Ziemi.
10 kwietnia o 23:31 UTC nastąpiło odłączenie kapsuły Integrity od Europejskiego Modułu Serwisowego. O 23:37 wykonano ostatni manewr, który pozwolił oddalić się od ESM i ustawić kapsułę do bezpiecznego wejścia w atmosferę. O 23:53 kapsuła weszła w atmosferę z prędkością około 40 000 km/h, tracąc łączność, a temperatura osłony termicznej mogła sięgnąć nawet 3000 °C. Następnie, 11 kwietnia o godzinie 0:03 otwarto spadochrony hamujące, minutę później spadochrony główne. Ostatecznie o 0:07 kapsuła powróciła na Ziemię, wodując w Oceanie Spokojnym u wybrzeży Kalifornii i kończąc precyzyjnie zaplanowaną sekwencję powrotu.
Cała misja, od startu do lądowania trwała 9 dni, 1 godzinę, 32 minuty i 15 sekund. Przez ten czas pokonali dystans 1 117 658 kilometrów.
| Pozycja | Astronauta |
|---|---|
| Dowódca | |
| Pilot | |
| Specjalista misji | |
| Specjalista misji |
| Pozycja | Astronauta |
|---|---|
| Specjalista misji | |
| Specjalista misji |

Załogę misji Artemis 2 stanowi czterech astronautów NASA: dowódca Gregory Wiseman, pilot Victor Glover oraz specjalista misji Christina Koch, a także specjalista misji Jeremy Hansen z Kanadyjskiej Agencji Kosmicznej. 22 listopada 2023 roku jako astronautkę rezerwową dla Jeremy Hansen wyznaczono Jenni Gibbons, natomiast 3 lipca 2024 roku Andre Douglas został mianowany astronautą rezerwowym dla trzech członków załogi NASA.
W ramach misji Victor Glover został pierwszą osobą o innym niż biały kolorze skóry, Christina Koch została pierwszą kobietą, a Jeremy Hansen pierwszym nie-Amerykaninem, którzy odbyli lot w okolice Księżyca. Hansen oraz Gibbons pochodzą z Kanady i zostali wybrani przez Kanadyjską Agencję Kosmiczną w ramach międzynarodowego porozumienia zawartego w 2020 roku pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Kanadą, które umożliwiło udział kanadyjskich astronautów w programie Artemis.
Plan misji Artemis 2 zakładał wysłanie czterech astronautów w pierwszym załogowym locie statku kosmicznego Orion na księżycowy przelot trwający maksymalnie 21 dni przy użyciu rakiety SLS. W czasie trwania misji załoga wykonywała kontrole systemów podtrzymywania życia.
Artemis 2 przetestował i zademonstrował komunikację optyczną przy użyciu pokładowego systemu komunikacji optycznej Orion Artemis II Optical Communications System (O2O). Sprzęt O2O został zintegrowany ze statkiem Orion i został on wyposażony w moduł optyczny (100-milimetrowy teleskop i dwa gimbale), modem i elektronikę sterującą. O2O komunikuje się ze stacjami naziemnymi w Kalifornii i Nowym Meksyku. O2O wysyła dane na Ziemię z prędkością do 260 megabitów na sekundę.

Po zakończeniu bezzałogowej misji Artemis 1 w listopadzie 2022 roku NASA zaobserwowała erozję ablacyjnej osłony termicznej statku kosmicznego Orion po wejściu w atmosferę. Inspekcje po locie wykazały ubytki zwęglonego materiału AVCOAT. NASA poinformowała, że temperatury wewnątrz modułu załogowego mieściły się w dopuszczalnych granicach, jednak nieoczekiwane zachowanie materiału skłoniło NASA do dalszych analiz. Szczegółowe zdjęcia uszkodzeń nie zostały upublicznione aż do maja 2024 roku, kiedy to pojawiły się one w raporcie Biura Inspektora Generalnego NASA.
W kwietniu 2024 roku NASA powołała niezależny zespół w celu oceny działania osłony termicznej oraz proponowanego podejścia do misji Artemis 2. Przegląd zakończył się w grudniu 2024 roku, po czym agencja ogłosiła, że zamierza kontynuować przygotowania do Artemis 2 z wykorzystaniem istniejącej osłony. Podczas konferencji prasowej przedstawiono wnioski, jednak opublikowana wersja raportu była w znacznym stopniu zredagowana.
Analizy inżynierów NASA wykazały, że obserwowane ubytki materiału były spowodowane uwięzieniem gazów w strukturze AVCOAT, co prowadziło do pęknięć i utraty materiału podczas wejścia w atmosferę. Zamiast wymiany osłony termicznej zdecydowano się zmodyfikować profil wejścia poprzez zwiększenie kąta zejścia, co skraca czas oddziaływania najbardziej intensywnego środowiska termicznego. Według NASA symulacje oraz testy naziemne wskazywały, że zmiana ta ograniczy dalszą erozję przy zachowaniu wymaganych marginesów bezpieczeństwa.
W ramach procesu certyfikacji misji Artemis 2 przeprowadzono dodatkowe testy i analizy, w tym symulacje scenariuszy zakładających większe uszkodzenia osłony termicznej. NASA stwierdziła, że nawet w takich warunkach struktura kapsuły Orion pozostaje nienaruszona i zdolna do zapewnienia bezpieczeństwa załogi.
W styczniu 2026 roku Administrator NASA Jared Isaacman, zadeklarował poparcie do realizacji misji Artemis 2 z wykorzystaniem obecnej osłony termicznej, po zapoznaniu się z analizami agencji oraz konsultacjach z inżynierami i ekspertami zewnętrznymi. NASA zapowiedziała jednocześnie wprowadzenie zmian konstrukcyjnych dotyczących przepuszczalności materiału AVCOAT w osłonie termicznej przeznaczonej dla misji Artemis 3.
W grudniu 1968 r. misja Apollo 8, której załogę stanowili astronauci Frank Borman, Jim Lovell i William Anders, wyniosła moduł dowodzenia i moduł serwisowy poza niską orbitę okołoziemską i wykonała dziesięć okrążeń Księżyca. Podobnie jak misja Artemis 2, była ona załogowa i nie wylądowała na powierzchni Księżyca. Apollo 13 z 1970 roku była jedyną misją programu Apollo, która przeleciała obok Księżyca po trajektorii swobodnego powrotu.