August Macke (ur. 3 stycznia 1887, zm. 26 września 1914) – niemiecki malarz, ekspresjonista, członek grupy artystycznej Der Blaue Reiter. Jego twórczość ewoluowała od impresjonizmu, poprzez kubizm, orfizm, futuryzm do abstrakcjonizmu. Posługiwał się techniką olejną i akwarelą, malował portrety, kompozycje figuralne i pejzaże. Jego prace odznaczają się czystą kolorystyką i poetyckim nastrojem. Tworzył również drzeworyty, projektował ceramikę, dywany, hafty, gobeliny i zasłony.
Życiorys
Urodził się w Meschede w Westfalii, a dorastał w Bonn i Kolonii. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w
Düsseldorfie (1904-1906) i Berlinie (1907-1908). W lecie 1907 wyjechał po raz pierwszy do Paryża, gdzie zetknął się z impresjonizmem i dziełami Henri Matisse. Duży wpływ na jego twórczość miała również przyjaźń i kilkumiesięczna wspólna praca z Lovisem Corinthem.
Największe zmiany w życiu i twórczości Macke zaszły w 1909 r., gdy ożenił się z Elizabeth Gerhardt i poznał Franza Marca. Ich przyjaźń zaowocowała wspólną pracą i kolejnymi eksperymentami pod wpływem dzieł fowistów. W następnym roku związali się z grupą ekspresjonistów niemieckich z Monachium Blaue Reiter (Niebieski Jeździec), sponsorem i mecenasem grupy był przemysłowiec i koneser sztuki – Bernhard Koehler, stryj żony Macke.
W 1912 artysta poznał Roberta Delauneya i eksperymentował z elementami kubizmu i orfizmu. W 1914 wspólnie z Louisem Moilliet i Paulem Klee podróżował po Tunezji, plonem tej wyprawy była seria akwareli uważanych obecnie za jego najcenniejsze prace. Po wybuchu I wojny światowej zgłosił się do wojska na ochotnika i zginął w czasie pierwszych walk na froncie w Szampanii.
W chwili wybuchu I wojny światowej został powołany do wojska. Jego listy z pola są pod wrażeniem okropności i okrucieństwa wojny. Zginął 26 września 1914 r. w wieku 27 lat jako zastępca oficera na froncie zachodnim w Perthes-les-Hurlus w Szampanii. Macke został pochowany na cmentarzu wojskowym w Souain w zbiorowej mogile.
Tuż przed śmiercią namalował swój ostatni obraz Pożegnanie, utrzymany w ponurej tonacji zdaje się zapowiadać śmierć autora i upadek grupy Blaue Reiter.
