Austrobaileyaceae – monotypowa rodzina roślin z jednym rodzajem Austrobaileya i jednym gatunkiem – A. scandens (niegdyś wyróżniano także A. maculata, ale współcześnie nazwa ta jest synonimemA. scandens). Są to liany występujące w północno-wschodniej części stanu Queensland w Australii w lasach deszczowych na rzędnych do 1100 m n.p.m. Roślina ta nie ma znanego zastosowania ekonomicznego. Kwiaty wydzielają woń psującej się ryby wabiąc w ten sposób muchówki dokonujące zapylenia.
Zimozielone pnącze osiągające kilkanaście metrów długości. Główny, drewniejący pęd luźno się wije, natomiast wyrastające z niego boczne, ulistnione pędy rosną prosto.
Naprzeciwległe, pojedyncze, zimozielone, skórzaste, ogonkowe (ogonek krótki, tęgi i wygięty), całobrzegie, użyłkowane pierzasto. Przylistki drobne, odpadające lub według innych autorów ich brak. W blaszkach znajdują się kulistawe gruczoły z olejkami eterycznymi.
Pojedyncze w kątach liści lub wyrastające szczytowo. Duże – o średnicy ok. 5 cm, zwisające, szeroko rozpostartych listków okwiatu jest zwykle ok. 12 (od 9 do 14 lub do 24. Zewnętrzne listki okwiatu są okazałe, zielonkawe i rozpostarte, bliższe wnętrza mają coraz mniejsze rozmiary i są wzniesione, barwy kremowej z ciemnoczerwonymi lub ciemnopurpurowymi plamami. Pręcików płodnych o spłaszczonych nitkach jest 6–11, bliżej wnętrza kwiatu znajduje się poza tym 9–16 prątniczków. Słupkowie górne, składa się z ok. 9 (od 6 do 13) wolnych owocolistków o długości ok. 6 mm, ułożonych spiralnie. Każdy owocolistek zwieńczony jest dwudzielną szyjką o zbiegających, brodawkowatych znamionach. Wewnątrz każdego z owocolistków znajduje się 6–8, rzadko do 10 lub 8–14 zalążków. Zalążki okazałe, anatropowe (odwrócone), ułożone naprzemiennie w dwóch równoległych szeregach na powierzchni doosiowej zalążni.
Mięsiste, elipsoidalne lub gruszkowatego kształtu jagody o długości 5–7 cm i barwie żółtopomarańczowej. Zawierają okazałe, białawe nasiona podobne do nasion kasztanów (ze skórzastą łupiną). Zarodek w nich jest bardzo drobny, za to obfite jest bielmo.
Systematyka
Rodzina wyewoluowała ponad 100 milionów lat temu, ale dotąd nie jest znana z materiału kopalnego. Pyłek tych roślin jest jednak bardzo podobny do tego, który z wczesnej kredy opisany został jako Clavatipollenites.
Rodzaj Austrobaileya i rodzina Austrobaileyaceae początkowo (C.T. White 1933) były zaliczane do magnoliowcówMagnoliales i tak też klasyfikowane były jeszcze w systemie Cronquista (1981). John Hutchinson w 1973 zaliczył Austrobaileyaceae do wawrzynowcówLaurales, uznając za blisko spokrewnione z poleńcowatymiMonimiaceae. W systemie Thorne’a z 1996 pośredni charakter Austrobaileyaceae między Magnoliales i Laurales spowodował zaliczenie obu tych grup do jednego rzędu. W rewizji systemu z 1999 Robert Thorne umieścił jednak Austrobaileyaceae obok poleńcowatych i zieleńcowatych w podrzędzie Chloranthineae, który w 2003 roku podniósł do rangi rzędu. W systemie Dahlgrena rodzina ta zaliczona została do Annonales – pierwszego rzędu w obrębie Magnolianae, a w systemie Takhtajana w podobnym kontekście podniesiona została do rangi własnego rzędu Austrobaileyales. W systemie APG I (1998) i APG II (2003) rodzina była łączona w jedną nieformalną grupę wraz z Trimeniaceae, Schisandraceae i Illiciaceae, która od systemu APG III (2009) wyróżniana jest w randze rzędu (Illiciaceae nie są wyróżniane w randze odrębnej rodziny – rodzaj badianIllicium włączony został do Schisandraceae). W systemach systemu APG IV (2016) i systemu APG V (2026) nie wprowadzono zmian w klasyfikacji rodziny i rzędu.
↑Michael A.M.A.RuggieroMichael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI:10.1371/journal.pone.0119248, PMID:25923521, PMCID:PMC4418965 [dostęp 2021-02-28](ang.).
1234567891011121314Maarten J.M. Christenhusz, Michael F. Fay, Mark W. Chase:Plants of the World: An Illustrated Encyclopedia of Vascular Plants.Richmond, Chicago:Kew Publishing, The University of Chicago Press,2017,s.92. ISBN978-1842466346.