| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
wodorotlenku magnezu |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
2,5–3 |
| Przełam |
włóknisty, mikowy |
| Łupliwość |
doskonała wg {0001} |
| Pokrój kryształu |
tabliczkowy |
| Przezroczystość |
przezroczysty, przeświecający |
| Układ krystalograficzny |
trygonalny |
| Właściwości mechaniczne |
elastyczny |
| Gęstość |
2,39–2,40 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
biała, pastelowa zielona, niebieska, różowa, szara, miodowa, bezbarwna, żółta, brązowa |
| Rysa |
biała |
| Połysk |
szklisty, jedwabisty, perłowy, tłusty, woskowy |
| Współczynnik załamania |
1,560–1,600 (jednoosiowy) |
| Inne |
dwójłomność: 0,020 |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
4.FE.05 |
Brucyt – rzadki minerał z gromady wodorotlenków Mg(OH)2.
Nazwa pochodzi od nazwiska amerykańskiego mineraloga Archibalda Bruce’a, który po raz pierwszy opisał ten minerał (1777–1818).
Tworzy kryształy o pokroju tabliczkowym, rozetkowym, płytkowym, łuskowym lub włosowym, niekiedy w formie romboedrów. Zwykle występuje w formie skupień zbitych, masywnych, włóknistych lub ziarnistych. Blaszkowo – łuseczkowe agregaty przypominają wyglądem talk. Jest giętki, mało sprężysty, przezroczysty. Tworzy pseudomorfozy po kryształach peryklazu. Łatwo rozpuszczalny w kwasach. Często zawiera zanieczyszczenia manganu, cynku i żelaza.
Brucyt występuje w odmianach wzbogaconych w żelazo, znanych jako ferrobrucyt, oraz w mangan, określanych jako manganobrucyt. Odmiana o strukturze cienkich i długich włókien, charakteryzująca się jedwabistym połyskiem, podobna do azbestu nazywana jest nemalitem.
W skałach metamorficznych powstałych w warunkach przeobrażeń kontaktowych. Spotykany jest w serpentynitach; łupkach - chlorytowych i talkowych, w dolomitach, marmurach. Tworzy się też w niskotemperaturowych utworach hydrotermalnych. Spotykany również w złożach azbestu. Współwystępuje z kalcytem, magnezytem, dolomitem, aragonitem, talkiem czy chryzotylem.
Miejsca występowania: