Życiorys
Od dzieciństwa nazywano go: „Bud”. W 1922 razem z czwórką kolegów ze szkoły średniej założył zespół The Austin High School Gang. Sześciu nastolatków: on oraz Jim Lanigan (fortepian), bracia Jimmy (kornet) i Richard (banjo, gitara) McPartlandowie, Frank Teschemacher (saksofon altowy) i Dave Tough (perkusja), który dołączył do składu nieco później, pozostawało wówczas pod wpływem muzyki takich wykonawców jak The Original Dixieland Jazz Band, The New Orleans Rhythm Kings oraz Joe „King” Oliver. Początkowo grał na popularnym wówczas saksofonie typu C melody, który w 1924 zamienił na tenorowy.
W 1927 przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie pracował jako sideman z zespołami Reda Nicholsa, Rogera Wolfe Kahna, Bena Pollacka i Joe Venutiego. W 1933 zwrócił na siebie uwagę rozbudowanym solem w kompozycji The Eel, zarejestrowanej z grupą gitarzysty Eddiego Condona. Dzięki niemu oraz długim improwizacjom tytuł owego utworu stał się również jego przydomkiem. W latach 1936–1938 grał w orkiestrze Tommy’ego Dorseya i big-bandzie „Króla Swingu” Benny’ego Goodmana. W 1939 sformował The Summa Cum Laude Orchestra i prowadził ją do 1940. Potem wstąpił do U.S. Army. W jej szeregach podczas II wojny światowej prowadził orkiestrę na Wyspach Aleuckich. Po przeniesieniu do Europy został przydzielony do USO Camp Shows. Podczas polowych występów artystycznych dla żołnierzy grał muzykę dixielandową w zespole swojego długoletniego przyjaciela i współpracownika – Jimmy’ego McPartlanda.
W 1945 został zwolniony z wojska i powrócił do Nowego Jorku. Przez następne dziesięć lat prowadził własne zespoły (m.in. reaktywował The Summa Cum Laude Orchestra) oraz współpracował w różnych konfiguracjach z tak znanymi muzykami, jak Eddie Condon, trębacze Buck Clayton, Ruby Braff i Muggsy Spanier, puzonista Vic Dickenson i perkusista Jo Jones. Nagrywał również płyty. W 1960 napisał libretto i teksty piosenek do wystawianego na Broadwayu musicalu Beg, Borrow or Steal. W repertuarze przedstawienia znalazła się także skomponowana przez niego ballada Zen Is When, którą później nagrał pianista Dave Brubeck. W latach 1968–1974 występował w gwiazdorskiej The World’s Greatest Jazz Band. Był anglofilem i to do pewnego stopnia skłoniło go do przeprowadzki w 1974 do Wielkiej Brytanii, gdzie koncertował i nagrywał. Do końca dekady mieszkał w Londynie. W 1980 powrócił do rodzinnego Chicago. Przez następne lata nadal pracował, ale już w ograniczonym wymiarze czasowym.
Oprócz muzyki w wolnym czasie zajmował się także pisarstwem. Był autorem dwóch tomów wspomnień: You Don't Look Like a Musician (1974) i If You Know of a Better Life, Please Tell Me (1976). Przy współpracy Roberta Wolfa napisał również autobiografię, zatytułowaną Crazeology (1989).
Zmarł w domu opieki The Warren Barr Pavilion w Chicago. Miał 84. lata. Został pochowany na miejscowym cmentarzu Graceland.
