Rośliny te lokalnie wykorzystywane są jako lecznicze i jadalne. Tuaregowie spożywają pędy Cistanche phelypaea podobnie jak szparagi. Do roślin wykorzystywanych jako lecznicze należy Cistanche deserticola, która eksploatowana jest z naturalnych stanowisk na wielką skalę (tylko w Mongolii pozyskanie roczne przekracza 70 ton).
Morfologia
Cistanche rosea
Pokrój
Bezzieleniowe, nagie rośliny zielne o pędach mięsistych, prosto wzniesionych, skróconych lub wydłużonych, zwykle nierozgałęzionych, ew. z 2–3 odgałęzieniami.
Okazałe, zebrane w kłosowaty kwiatostan. Kwiaty wsparte są przysadką i dwoma podkwiatkami, rzadko liści przykwiatowych brak. Kielich rurkowaty, zakończony 4 lub 5 łatkami, nierównymi lub równymi. Korona żółtawa do fioletowej, rurkowato-dzwonkowata, często wygięta, zwykle rozcięta do gardzieli, z pięcioma łatkami, zwykle podobnej wielkości, czasem z dolną wargą wywiniętą i rozciętą. Pręciki 4, schowane w gardzieli, zwykle z owłosionymi pylnikami. Zalążnia jajowata, jednokomorowa. Znamię na szczycie szyjki słupka rozwidlone lub podzielone dłoniasto, sama szyjka długa, smukła i trwała.
↑Michael A.M.A.RuggieroMichael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI:10.1371/journal.pone.0119248, PMID:25923521, PMCID:PMC4418965 [dostęp 2025-07-07](ang.).
1234567891011K. Kubitzki (red.):The Families and Genera of Vascular Plants. VII. Flowering Plants. Dicotyledons.Berlin, Heidelberg:Springer,2004,s.409. ISBN978-3-642-62200-7.