Drobnin

Drobnin
wieś
Ilustracja
Państwo

 Polska

Województwo

 wielkopolskie

Powiat

leszczyński

Gmina

Krzemieniewo

Liczba ludności (2022)

332

Strefa numeracyjna

65

Kod pocztowy

64-120

Tablice rejestracyjne

PLE

SIMC

0372279

Położenie na mapie gminy Krzemieniewo
Mapa konturowa gminy Krzemieniewo, w centrum znajduje się punkt z opisem „Drobnin”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Drobnin”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Drobnin”
Położenie na mapie powiatu leszczyńskiego
Mapa konturowa powiatu leszczyńskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Drobnin”
Ziemia51°51′26″N 16°48′58″E/51,857222 16,816111

Drobnin – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie leszczyńskim, w gminie Krzemieniewo.

Nazwa

Miejscowość ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od drugiej połowy XIV wieku. Wymieniona ona została po raz pierwszy w łacińskojęzycznym dokumencie z 1291 kiedy odnotowano ją pod staropolską nazwą „Drobnino”, 1395 „Drobnina”, 1424 „Drobnyno”.

Historia

Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i początkowo była własnością szlachecką należącą do polskiej szlachty. Od 1466 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1519 miejscowość leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1563 wieś należała do parafii Świerczyna.

Wieś pierwotnie założona została na prawie polskim co potwierdza pierwszy zachowany zapis historyczny o miejscowości. W 1291 książę wielkopolski oraz późniejszy król polski Przemysł II oznajmił w dokumencie wystawionym przez jego kancelarię, że komes Bogumił syn Jana z rodu Leszczyców z pobliskiej Górki kupił Drobinin od braci Magnusa, Wincentego, Wojciecha i Chwała, synów zmarłego Piotra, dziedzica Drobinina. Książę zwolnił wieś od wszelkich ciężarów, a więc nadał jej wolniznę, upoważniając dziedzica Bogumiła do pobierania główszczyzny oraz zezwalając jemu i jego następcom stosować jako środki dowodowe według prawa polskiego pojedynki sądowe, próby żelaza oraz pławienie w wodzie.

W 1395 Piotr Ociosna (Staropol. "Oczosna") z Drobinina świadczył, że Wilczek z Kotusza zezwolił Baworowi Wyskocie rąbać drewno w swoich lasach. W latach 1398-1415 właścicieem wsi był Bawor Wyskota z Drobinina, który również czasem pisany był od drugiej własności Baworem z Krzemieniewa. W 1398 Bawor dziedzic „de Lanky (czyli obecnej wsi Łęka Mała i Łęka Wielka koło Ponieca dał żonie Małgorzacie swe dziedziny „Lanky”, Drobinin, Rybnik i część Krzemieniewa wartości 400 grzywien, prawdopodobnie jako wiano. W 1398 Bawor pozwany został przez Przecława mieszczanina poznańskiego o jedną grzywnę długu. W 1398 wraz z bratem Stroszynem z Oporowa pozwał go Szczepan (łac. "Stephanus") z Mirzewa (obecnie to Mierzejewo) z powodu dokonanego „gwałtu” (czyli tutaj chodzi o dokonanie aktu przemocy, a nie aktu seksualnego). W latach 1399-1400 Bawor z Drobinina zapłacił kary z powodu zabicia ojca Mikołajowi Międzyborskiemu z Międzyborza koło Książa oraz z Połażejewa w powiecie pyzdrskim. Małgorzata żona Bawora miała przedstawić dokument dotyczący jej oprawy i miała bronić swego wiana od obciążeń wynikłych z przestępstwa jej męża. W 1400 bracia Lisek z Oporowa, a później z Dzięczyny oraz Bawor z Drobinina, a także Marcin z Pawłowic i Dzierżek z Goliny pozwani zostali przez Lutkę z Radomicka, Olbrachta Krakwicza z Czerwonego Kościoła (obecnie to Czerwona Wieś oraz Szczepana (łac. "Stephanus") Wilkowskiego z Wilkowa Niemieckiego, (obecnie Wilkowo Leszczyńskie) z powodu dokonanych przez nich napadów i gwałtów. W latach 1402-1407 Bawor i jego żona Małgorzata byli w sporach sądowych z Żydem Marklem z Poznania o długi. W 1403 Małgorzacie Baworowej przysądzono jej oprawę zgodnie z posiadanym przez nią dokumentem i ustalono, że jedynie Mikołaj Chwalmowski miał prawo dochodzić przysądzonej sobie sumy z wsi Rybnik. W 1407 Bawor dowodził w sporze sądowym ze Zdzichną Bylęciną z Bylęcina, (od 1415 zwaną Zdzichą z Trzebca), że nikomu nie kazał, ani nikogo nie namawiał, aby złupić poddanych Zdzichny. W 1407 Małgorzata żona Bawora pozwana został przez Tomisława z Łęki Małej o to, że po śmierci Czewleja ojca Tomisława zajęła siłą sołectwo w Łęce Małej. W 1408 Bawor przegrał proces z Tochną pasierbicą Tomisława z Jezierzyc, żoną Wincentego, która odparła roszczenia Bawora do 80 grzywien. W 1409 Bawor Wyskota był w sporze z Bernardem Lubońskim. W 1414 Janusz Kurowski (identyfikowany przez historyków z Januszem Jurkowskim) był w sporze z Małgorzatą Baworową dowodząc, że gdy posłał swych pachołków, aby zajęli mienie Bawora to nie kazał im wyłamać u niej drzwi i jej łajać. Zobowiązał się ich za to ukarać. W 1415 Małgorzata żona Bawora dowodziła w sporze z wojewodą poznańskim Bartoszem Wezenborgiem Gostyńskim, że wsadziła jego człowieka do twierdzy, bo otrzymał wyrok skazujący, a nikt za niego nie ręczył. W latach 1420-1422 odnotowany został Bawor z żoną Machną (czyli Małgorzatą) oraz z synem Janem w Zborowie.

W 1405 Anna córka zmzarłego Jana Wyskoty z Drobinina oraz jej bracia Maciek Pawłowski noszący odmiejscowe nazwisko od Pawłowic koło Rydzyny oraz Henryk z Kociug byli w sporze sadowym z Sędziwojem Wyskotą z Żytowiecka o dwa dokumenty żydowskie. W latach 1411-1412 Dobrogost z Kolna był w sporach z Baworem: w 1411 dowodził, że sołectwo w Drobinine należy do jego żony Hanki siostry Bawora. Sąd przysądził to sołectwo Hance. W 1412 Dobrogost dowodził, że dział przyznany Czewlejowi z Łęki Małej należał prawym działem do ojca Hanki. W 1413 Bawor Wyskota był w sporze z Hanką żoną Dobrogosta Koleńskiego o te dobra. Woźny sądu ziemskiego kościańskiego zeznał, że wwiązał Bawora w Oporowo. Hance żonie Dobrogosta Koleńskiego przysądzono zwołanie opola dla rozgraniczenia dóbr leżących pomiędzy Krzemieniewem a Drobininem. W 1413 sędziowie polubowni pogodzili strony: Dobrogosta Koleńskiego z żoną Hanką i teściową Halszką Machowską z jednej strony, a braci Wyskotów z drugiej strony. Rodzeństwo Wyskotów: Lisek, Bawor, Stroszyn, Henryk i Hanka żona Dobrogosta złożyli się na sumę 100 grzywien i wykupili z rąk Halszki Machowskiej część Krzemieniewa, którą ona posiada, a następnie tę część między siebie podzielą. Spór graniczny między Krzemieniewem, Drobininem i Garzynem miał być rozstrzygnięty przy pomocy instytucji zwanej opolem. W 1415 Dobrogost Koleński z żoną Anną był w sporze z Mikołajem Kuranowskim z Kuranowa (obecnie to Koronowo k. Osiecznej), który wniósł pozew o połowę Drobinina leżącą od strony Garzyna. Świadkowie Dobrogosta dowodzili, że pozew ten widzieli i że został on podarty „niewinnie” przed sądem.

W 1421 Anna żona Dobrogosta Prusimskiego zwanego też Koleńskim, dziedzica w Krzemieniewie sprzedała Przybysławowi z Gryżyny oraz z Brenna stolnikowi poznańskiemu swoje części po ojcu w Krzemieniewie, Brylewie, Wierzchocinie, Drobininie, Garzynie i Rybniku za 1000 grzywien. W 1421 Przybysław Gryżyński przedstawił przez swego pełnomocnika w sądzie dokument dotyczący kupna od Dobrogosta Koleńskiego wsi Krzemieniewo, Drobinin, Garzyn i połowy Brylewa. Dokument został oprotestowany przed sądem ziemskim na mocy prawa bliższości przez Sobka Wyskotę Żytowieckiego, Andrzeja Bojanowskiego w imieniu swej żony Jadwigi, siostry Dobrogosta Koleńskiego oraz Mikołaja Baworowskiego. W 1424 Przybysław z Gryżyny stolnik poznański pozwał Dobrogosta z Kamionny i Skrzydlewa oraz Dobrogosta z Sierakowa z powodu niewyclenia (czyli niewycenienia) dziedzin Krzemieniewo, Drobinin, połowy Brylewa, Garzyna, Wierzchucina i 1/4 Rybnika. W 1429 Przybysław Gryżyński pozwał Annę i Dobrogosta Koleńskich o 100 grzywien za nieprawne zabranie zboża ze stogów i o 100 grzywien za zboże zabrane nieprawnie z pól we wsiach Drobinino, Garzyn i Krzemieniewo.

W latach 1439-1440 Andrzej i Wojsław Gryżyńscy synowie zmarłego Jana z Gryżyny byli w sporze sądowym z Andrzejem Jaszkowskim synem Wyszaka z Gryżyny i Jaszkowa o podział spadku po stryju Przybysławie Gryżyńskim, a w tym m. in. dóbr Włoszakowice i Brenno, w tym wsi Drobinin. Po roku 1440 Maciej Borek Osiecki syn Andrzeja Gryżyńskiego z Osiecznej po stryju Przybysławie z Brenna otrzymał w spadku Bojanice, Krzemieniewo, Drobinin, Garzyn, połowę Gorzyc koło Czempinia oraz połowę Borówka.

Miejscowość odnotowały również XVI wieczne rejestry podatkowe. W 1530 miał miejsce pobór podatkowy z 3 łanów oraz od sołtysa z połowy łana, a 3 łany zostały zwolnione z opłat z powodu pożaru. W 1563 pobrano podatki od 11 i 1/4 łana, dwóch komorników oraz karczmy. W 1581 miał miejsce pobór od 7 łanów, 7 komorników i jednego zagrodnika.

W 1902 roku jej właścicielem został Stanisław Ponikiewski. Do II wojny światowej majątek w Drobninie pozostawał własnością rodziny Ponikewskich. W latach 1975−1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa leszczyńskiego.

Zabytki

Edukacja

Na terenie Drobnina znajduje się Publiczna Szkoła Podstawowa.