Explorer 7
Explorer 7
 |
| Inne nazwy |
S-1A, 1959 Jota |
| Indeks COSPAR |
1959-009A |
| Państwo
|
 Stany Zjednoczone
|
| Zaangażowani |
NASA, |
| Rakieta nośna |
Juno II |
| Miejsce startu |
Cape Canaveral Space Force Station |
| Orbita (docelowa, początkowa)
|
| Perygeum |
560 km |
| Apogeum |
1087 km |
| Okres obiegu |
101,37 min |
| Nachylenie |
50,27° |
| Mimośród |
0,034693 |
| Czas trwania
|
| Początek misji |
13 października 1959 15:30:04 UTC |
| Koniec misji |
24 sierpnia 1961 |
| Wymiary
|
| Kształt |
dwa ścięte stożki połączone pierścieniem |
| Wymiary |
dł. 75 cm; śr. 75 cm |
| Masa całkowita |
41,5 kg |
|
|
Explorer 7 – mały amerykański satelita naukowy z serii Explorer. Prowadził badania geofizyczne.
Opis misji
Explorer 7 miał za zadanie badać:
Użyteczne dane otrzymywano od satelity od startu do lutego 1961 i przerywanie do 24 sierpnia 1961.
Budowa i działanie
Stabilizowany obrotowo statek miał kształt podwójnego stożka (dwa stożki połączone cylindryczną sekcją). Statek był zasilany przez około 3000 małych ogniw słonecznych i 15 akumulatorów NiCd. Telemetria była prowadzona przez dwa dipole (1 W; 20 MHz). Na spodzie umieszczona była antena 108 MHz używana do śledzenia statku.
Ładunek
- Na przyrząd składały się dwa detektory rentgenowskie (wypełnione argonem, okienko wejściowe z berylu), o czułości w zakresie 0,2 – 0,8 nm, i dwie kuliste komory jonizacyjne (o śr. 1,9 cm) do pomiaru promieniowania Lymana. Wypełnione były azotem, a otwory rejestrujące wykonano z fluorku litu. Ich czułość przypadała na zakres od 105 do 135 nm. Uzyskane dane były niemożliwe do zinterpretowania w wyniku promieniowania pasów Van Allena i problemów elektronicznych w jednym ze wzmacniaczy.
- Prowadził wielokierunkowe pomiary zmian pierwotnych ciężkich promieni kosmicznych (o energiach 1-15,5 GeV). Cząstki o liczbach atomowych Z > 5, Z > 8 i Z > 15 były zliczane oddzielnie przez komorę jonizacyjną. Amplituda impulsu wysyłanego przy zarejestrowaniu danej cząstki była niezależna od energii cząstki, ale proporcjonalna do kwadratu liczby atomowej.
- Eksperyment promieniowania uwięzionego i protonów słonecznych
- W jego skład wchodziły dwa wielokierunkowe liczniki Geigera (Anton 302 i Anton 112). Używane były do czasowego i przestrzennego monitorowania intensywności promieniowania kosmicznego i korpuskularnego promieniowania uwięzionego przez ziemskie pole magnetyczne oraz protonów pochodzących ze Słońca. Detektor był czuły na protony (o energiach > 20 MeV) i elektrony (o energiach > 30 keV).
- Detektor mikrometeoroidów
- Składał się z trzech fotoprzewodzących komórek (18 mm² każda) z siarczku kadmu. Eksperyment był zaplanowany na 38 dni.
- W pełni tranzystorowy nadajnik telemetrii pracował na częstotliwości podstawowej równej 19,9915 MHz. Był zasilany z baterii i akumulatorów. Miał moc 660 mW, na częstotliwości podstawowej. Promieniował także na drugiej i trzeciej harmonicznej (15 mW każda): 39,983 i 59,9745 MHz. Odbiorniki sygnału nadajnika znajdowały się w Waszyngtonie, Chicago i Illinois.
Ciekawostka
W dniu 13 października 1959 roku z pokładu samolotu Boeing B-47 Stratojet wystrzelono w kierunku Explorera, znajdującego się w perygeum rakietę Bold-Orion. Minęła satelitę w odległości czterech mil (6,4 km).
