Frittata – włoska potrawa na bazie jajek, zbliżona do omletu oraz quiche. Jest zwykle wzbogacona dodatkowymi składnikami, jak mięso, sery lub warzywa, choć może być też przygotowana w wersji bez dodatków. Bazę tworzy się z ubitych jajek i oleju, oliwy lub masła.
Pochodzenie
Włoskie słowo frittata pochodzi od słowa friggere (smażyć). Poza Włochami frittatę uważano za synonim omletu do połowy lat 50. XX wieku. Różnice w stosunku do tradycyjnego omletu:
dodatki miesza się z ubitą mieszaniną jajeczną, gdy jajka są jeszcze surowe a nie wykłada się ich na gotową potrawę przed jej złożeniem
jaja należy ubić energicznie, aby wtłoczyć do mieszaniny więcej powietrza, dzięki czemu całość będzie bardziej puszysta niż w klasycznym omlecie
mieszaninę podgrzewa na bardzo małym ogniu (wolniej niż omlet) przez co najmniej pięć minut, zwykle około 15 minut, do chwili gdy spód się zetnie, lecz górna warstwa pozostanie płynna
częściowo przygotowanej frittaty nie składa się (jak omlet) aby zamknąć jej zawartość lecz albo całkowicie odwraca, albo krótko grilluje w opiekaczu, aby wierzchnia warstwa się przypiekła (ewentualnie zapieka przez około pięć minut).
Wersje
Frittata di cipolle (cebulowa) – popularne danie włoskie z cebulą lub dymką. Potrawa dla biednych ludzi, w XX wieku była głównie pożywieniem robotników
Frittata rognosa (parszywa) – z kuchni piemonckiej, zawiera pokrojone w kostkę salami, które podsmaża się na patelni, a następnie łączy ubite jajka z tartym serem i ziołami
Frittata con gli zoccoli (z „chodakami”) – z kuchni toskańskiej, z boczkiem pokrojonym w kostkę
Frittata di scammaro – ubogie danie kuchni neapolitańskiej z resztek makaronu