Gmelinit z Flinders, stan Wiktoria, Australia. Okaz ma wielkość 2,8 cm. | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
uwodniony glinokrzemian sodu i wapnia |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
4,5 |
| Przełam |
nierówny/nieregularny |
| Łupliwość |
niewyraźna, wyraźna/dobra |
| Pokrój kryształu |
grubotabliczkowy, piramidalny |
| Przezroczystość |
przezroczysty, przeświecający, nieprzezroczysty |
| Układ krystalograficzny |
heksagonalny |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy |
| Gęstość |
2,02–2,17 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
biała, żółtawa, czerwonawa, kremowa, różowa; bezbarwny |
| Rysa |
biała |
| Połysk |
szklisty |
| Współczynnik załamania |
1,474–1,494 (jednoosiowy) |
| Inne |
dwójłomność: 0,002–0,014 |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
9.GD.05 |
Gmelinit – minerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy zeolitów. Należy do grupy minerałów bardzo rzadkich.
Nazwa pochodzi od nazwiska niemieckiego mineraloga i chemika Christiana Gmelina (1792-1860). Gmelinit-(Na) znany jest od 1825 r.; Gmelinit-(Ca) od 1998 r.; Gmelinit-(K) od 2001 r.
Krystalizuje w układzie heksagonalnym. Zazwyczaj tworzy kryształy o pokroju tabliczkowym, izometryczne. Przyjmuje postać romboedrów, czasami bipiramidy heksagonalnej. Na ścianach kryształów widoczne prążkowanie. Często tworzy zbliźniaczenia o przerastających się osobnikach i szczotki krystaliczne. Charakterystyczna postać kryształów pozwala na jednoznaczną identyfikację minerału. Występuje najczęściej w postaci wolno stojących grup kryształów.
Występuje w pustkach skał wulkanicznych (bazalty). Także w żyłach hydrotermalnych oraz pegmatytach. Współwystępuje z chabazytem, heulandytem, analcymem, natrolitem, mikroklinem, pirytem, kalcytem, dolomitem, phillipsytem, kalcytem.
Miejsca występowania: Irlandia Północna, Wielka Brytania – Szkocja, Kanada, Niemcy, Włochy, Australia.