Grom-E1

Grom-E1
(ros. Гром-Э1)
Ilustracja
Państwo

 Rosja

Producent

Taktyczne Uzbrojenie Rakietowe

Rodzaj

lotniczy pocisk rakietowy kierowany klasy powietrze-ziemia

Odmiany

Grom-E2

Czas służby

2018-obecnie

Wejście do służby

2018

Użycie bojowe

inwazja Rosji na Ukrainę

Wymiary
Długość

4,2 m

Średnica

0,31 m

Masa

594 kg

Rozpiętość

1,9 m

Parametry techniczne
Napęd

silniki rakietowe na paliwo stałe

Prędkość

1080 km/h (średnia)

Zasięg

120 km

Naprowadzanie

inercyjne + satelitarne (GPS/GLONASS)

Parametry użytkowe
Głowica

odłamkowo-burząca

Masa głowicy

315 kg

Grom-E1 (ros. Гром-Э1) – rosyjski kierowany lotniczy pocisk rakietowy, opracowany przez korporację Taktyczne Uzbrojenie Rakietowe. Przeznaczony do rażenia celów naziemnych o znanych współrzędnych, a także celów nawodnych w strefie przybrzeżnej. Wyposażony w odłamkowo-burzącą głowicę bojową oraz inercyjny system naprowadzania wspomagany nawigacją satelitarną.

Historia

Budynek w Myrnohradzie trafiony pociskiem Grom-E1 w marcu 2021

Nowe uzbrojenie zostało opracowane przez Taktyczne Uzbrojenie Rakietowe, które również zajęło się jego produkcją. Należy do rodziny lotniczego uzbrojenia kierowanego Grom, opracowanej w oparciu o konstrukcję modułową. Umożliwia ona tworzenie różnych wariantów uzbrojenia, w tym pocisków kierowanych z napędem rakietowym oraz bomb szybujących. Grom-E1 jest wariantem wyposażonym w napęd rakietowy i odłamkowo-burzącą głowicę bojową. Do naprowadzania wykorzystuje system inercyjny wspomagany nawigacją satelitarną.

System, obejmujący pocisk rakietowy Grom-E1 oraz bombę szybującą Grom-E2, został po raz pierwszy zaprezentowany publicznie podczas Międzynarodowego Salonu Lotniczo-Kosmicznego w 2015 r. W 2018 r. oba warianty przeszły próby państwowe, a następnie rozpoczęto ich produkcję seryjną. W styczniu 2021 r. pojawiły się informacje o testach pocisku Grom-E1 z wykorzystaniem rosyjskiego ciężkiego bezzałogowego statku powietrznego S-70 Ochotnik. Wśród nosicieli Grom-E1 wymienia się również samoloty Su-34 i Su-30.

Grom-E1 jest przeznaczony do rażenia nieruchomych celów naziemnych o wcześniej ustalonych współrzędnych tj. schrony, stanowiska dowodzenia i składy amunicji oraz celów nawodnych znajdujących się w strefie przybrzeżnej.

W 2024 r. pojawiły się doniesienia medialne mówiące o użyciu Grom-E1 podczas inwazji Rosji na Ukrainę.

Konstrukcja

Grom-E1 na targach MAKS-2015

Grom-E1 ma konstrukcję modułową i klasyczny układ aerodynamiczny. Jego kadłub ma kształt cylindryczny, z ostrołukową częścią nosową i składanymi skrzydłami o skosie dodatnim. Rozwiązanie to umożliwia przenoszenie pocisku zarówno na zewnętrznych węzłach podwieszeń, jak i w wewnętrznych komorach uzbrojenia samolotów, w tym Su-57. Pocisk ma długość 4,2 m, średnicę kadłuba 0,31 m i rozpiętość skrzydeł 1,9 m. Jego masa startowa wynosi 594 kg.

W przedniej części kadłuba umieszczono głowicę odłamkowo-burzącą o masie 315 kg, wyposażoną w zapalnik kontaktowy. W tylnej części znajduje się zespół napędowy o masie 161 kg, obejmujący silnik startowy i silniki marszowe na paliwo stałe. Modułowa konstrukcja umożliwia wykorzystanie silnika rakietowego pochodzącego z pocisku Ch-38 . Do naprowadzania zastosowano system inercyjny, którego wskazania są korygowane na podstawie sygnałów nawigacji satelitarnej GPS i GLONASS.

Pocisk może być odpalany z wysokości od 500 do 12 000 m, przy prędkości samolotu-nosiciela od 504 do 1602 km/h. Deklarowany zasięg wynosi od 10 do 120 km, a pocisk może być odpalany w kierunku celów znajdujących się pod kątem od −180° do +180° względem kierunku lotu samolotu-nosiciela. Przy odpaleniu z wysokości 12 000 m, z prędkością 1600 km/h i odległości 120 km od celu średnia prędkość lotu pocisku wynosi 1080 km/h. Pocisk wytrzymuje maksymalne przeciążenie o wartości 4 g.