Budynek w Myrnohradzie trafiony pociskiem Grom-E1 w marcu 2021
Nowe uzbrojenie zostało opracowane przez Taktyczne Uzbrojenie Rakietowe, które również zajęło się jego produkcją. Należy do rodziny lotniczego uzbrojenia kierowanego Grom, opracowanej w oparciu o konstrukcję modułową. Umożliwia ona tworzenie różnych wariantów uzbrojenia, w tym pocisków kierowanych z napędem rakietowym oraz bomb szybujących. Grom-E1 jest wariantem wyposażonym w napęd rakietowy i odłamkowo-burzącą głowicę bojową. Do naprowadzania wykorzystuje system inercyjny wspomagany nawigacją satelitarną.
System, obejmujący pocisk rakietowy Grom-E1 oraz bombę szybującą Grom-E2, został po raz pierwszy zaprezentowany publicznie podczas Międzynarodowego Salonu Lotniczo-Kosmicznego w 2015 r. W 2018 r. oba warianty przeszły próby państwowe, a następnie rozpoczęto ich produkcję seryjną. W styczniu 2021 r. pojawiły się informacje o testach pocisku Grom-E1 z wykorzystaniem rosyjskiego ciężkiego bezzałogowego statku powietrznegoS-70 Ochotnik.
W 2024 r. pojawiły się doniesienia medialne mówiące o użyciu Grom-E1 podczas inwazji Rosji na Ukrainę.
Konstrukcja
Grom-E1 na targach MAKS-2015
Grom-E1 ma konstrukcję modułową i klasyczny układ aerodynamiczny. Jego kadłub ma kształt cylindryczny, z ostrołukową częścią nosową i składanymi skrzydłami o skosie dodatnim. Rozwiązanie to umożliwia przenoszenie pocisku zarówno na zewnętrznych węzłach podwieszeń, jak i w wewnętrznych komorach uzbrojenia samolotów, w tym Su-57. Pocisk ma długość 4,2 m, średnicę kadłuba 0,31 m i rozpiętość skrzydeł 1,9 m. Jego masa startowa wynosi 594 kg.
W przedniej części kadłuba umieszczono głowicę odłamkowo-burzącą o masie 315 kg, wyposażoną w zapalnik kontaktowy. W tylnej części znajduje się zespół napędowy o masie 161 kg, obejmujący silnik startowy i silniki marszowe na paliwo stałe. Modułowa konstrukcja umożliwia wykorzystanie silnika rakietowego pochodzącego z pocisku Ch-38(inne języki). Do naprowadzania zastosowano system inercyjny, którego wskazania są korygowane na podstawie sygnałów nawigacji satelitarnej GPS i GLONASS.
Pocisk może być odpalany z wysokości od 500 do 12 000 m, przy prędkości samolotu-nosiciela od 504 do 1602 km/h. Deklarowany zasięg wynosi od 10 do 120 km, a kąt odchylenia kierunku do celu względem kierunku lotu nosiciela może wynosić od −180° do +180°. Przy odpaleniu z wysokości 12 000 m, z prędkością 1600 km/h i odległości 120 km od celu średnia prędkość lotu pocisku wynosi 1080 km/h. Pocisk wytrzymuje maksymalne przeciążenie o wartości 4 g.
.jpg)
