HMS B6 bliźniaczy do HMS B9 | |
| Historia | |
| Stocznia | |
|---|---|
| Wodowanie |
24 stycznia 1906 |
| Wejście do służby |
28 kwietnia 1906 |
| Wycofanie ze służby |
31 października 1919 |
| Los okrętu |
sprzedany i zezłomowany |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
287 ton (wynurzony), |
| Długość |
41 metry |
| Zanurzenie |
4,11 metra |
| Zanurzenie testowe |
30,5 metra |
| Napęd | |
| silnik spalinowy 600 KM, silnik elektryczny 180 KM | |
| Prędkość |
12 węzłów na powierzchni |
| Zasięg |
1300 mil przy 8 węzłach |
| Uzbrojenie | |
| dwie wyrzutnie torpedowe 450 mm | |
| Załoga |
15 |
HMS B9 – brytyjski okręt podwodny typu B. Zbudowany w latach 1905–1906 w Vickers, Barrow-in-Furness, gdzie okręt został wodowany 24 stycznia 1906 roku. Rozpoczął służbę w Royal Navy 28 kwietnia 1906 roku.
Po wybuchu I wojny światowej okręty B6, B7, B8, B10, B11 zostały skierowane najpierw do Gibraltaru, a następnie na Morze Śródziemne.
W 1914 roku B9 stacjonował na Malcie przydzielony do HMS „Egmont”, pod dowództwem Lt. Geoffreya Warburtona.
Z powodu braku części zamiennych od 1915 roku okręt nie brał udziału w operacjach okrętów podwodnych.
W 1916 roku był w składzie Adriatyckiej Flotylli Okrętów Podwodnych stacjonującej w Brindisi oraz Wenecji, pod dowództwem Lt. Jermyna Rushbrookea. We wrześniu 1917 roku został przekazany marynarce włoskiej Regia Marina. Okręt został przerobiony na łódź patrolową S9 i operował na Adriatyku.
31 października 1919 roku okręt został sprzedany firmie Messrs Francotosti Malta.