Jednostka bliźniacza „Hinksforda” – „Droxford” | |
| Klasa | |
|---|---|
| Typ | |
| Historia | |
| Stocznia | |
| Wodowanie |
4 października 1955 |
| Nazwa |
HMS „Hinksford” |
| Wejście do służby |
1955 |
| Nazwa |
NNS „Benin” |
| Wejście do służby |
wrzesień 1966 |
| Wycofanie ze służby |
1982 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
standardowa: 120 ton |
| Długość |
35,7 metra całkowita |
| Szerokość |
6,1 m |
| Zanurzenie |
1,5 m |
| Napęd | |
| 3 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 1200 KM 3 śruby | |
| Prędkość |
18 węzłów |
| Sensory | |
| radar Typ 978 sonar Typ 144 | |
| Uzbrojenie | |
| 1 działko plot. kal. 40 mm 2 mbg, 2 zrzutnie bg | |
| Załoga |
19 |
HMS Hinksford (P3115), później NNS Benin – brytyjski okręt patrolowy z okresu zimnej wojny, jedna z dwudziestu jednostek typu Ford. Okręt został zwodowany 4 października 1955 roku w stoczni Richards w Lowestoft i w tym samym roku rozpoczął służbę w Royal Navy. W 1966 roku jednostka została zakupiona przez Nigerię i pod nazwą NNS „Benin” weszła w skład Marynarki Wojennej tego państwa we wrześniu 1966 roku. Okręt został skreślony z listy floty w 1982 roku.
Okręty patrolowe typu Ford zostały zaprojektowane przez W.J. Holta w celu zastąpienia używanych podczas II wojny światowej niewielkich patrolowców typu HDML. Jednostki planowano wyposażyć w jednolufową wersję miotacza Squid, jednak broń ta ostatecznie nie powstała i na pokładzie umieszczono tradycyjne miotacze i zrzutnie bomb głębinowych. Okręty miały charakterystyczny wygląd dzięki umieszczonym obok siebie dwóm kominom.
Przyszły „Hinksford” zamówiony został 31 maja 1951 roku w stoczni Richards w Lowestoft. Okręt został zwodowany 4 października 1955 roku.
Okręt był dużym, przybrzeżnym patrolowcem, przeznaczonym do zwalczania okrętów podwodnych. Długość całkowita wynosiła 35,7 metra (33,5 m między pionami), szerokość 6,1 metra i zanurzenie 1,5 metra. Wyporność standardowa wynosiła 120 ton, a pełna 160 ton. Okręt napędzany był przez trzy silniki wysokoprężne: dwa 12-cylindrowe Davey-Paxman o łącznej mocy 1100 koni mechanicznych (KM), napędzające zewnętrzne śruby oraz silnik marszowy Foden o mocy 100 KM, poruszający środkową śrubą. Maksymalna prędkość okrętu wynosiła 18 węzłów, a ekonomiczna (marszowa) 8 węzłów. Okręt zabierał 23 tony paliwa.
Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składało się z pojedynczego działka Bofors kal. 40 mm Mark 7 L/60. Broń ZOP stanowiły dwa miotacze i dwie zrzutnie bomb głębinowych. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało sonar Typ 144 oraz radar Typ 978.
Załoga okrętu składała się z 19 oficerów, podoficerów i marynarzy.
HMS „Hinksford” został wcielony do służby w Royal Navy w 1955 roku. Jednostka otrzymała numer taktyczny P3115. Po 11 latach służby w Royal Navy, 1 lipca 1966 roku jednostka została zakupiona przez Nigerię (wraz z bliźniaczymi HMS „Axford” i „Montford”). Okręt pozbawiono sonaru oraz zdemontowano miotacze i zrzutnie bomb głębinowych, w zamian instalując dwa pojedyncze działka automatyczne Oerlikon kal. 20 mm Mark 7 L/70. 9 września 1966 roku w Devonport jednostka pod nazwą NNS „Benin” została przyjęta w skład Marynarki Wojennej Nigerii. Okręt oznaczony był numerem taktycznym P03. Podczas służby pod nigeryjską banderą załoga jednostki liczyła 26 osób. Okręt został skreślony listy floty w 1982 roku.