Halotrichit

Halotrichit
Ilustracja
Halotrichit z Kalifornii
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny

FeAl2(SO4)4·22H2O

Twardość w skali Mohsa

1,5–2

Przełam

muszlowy, drzazgowaty

Łupliwość

niewyraźna

Pokrój kryształu

igiełkowy

Układ krystalograficzny

jednoskośny, tetragonalny

Właściwości mechaniczne

kruchy, włóknisty

Gęstość

1,7–1,9 g/cm3

Właściwości optyczne
Barwa

bezbarwna, kremowa, biała, żółtawa, szarawa, zielonawa

Rysa

biała

Połysk

szklisty, jedwabisty

Współczynnik załamania

nα = 1.480 nβ = 1.486 nγ = 1.490 (dwuosiowy)

Inne

dwójłomność: 0,010

Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza

7.CB.85

Halotrichit – minerał z gromady siarczanów, będący uwodnionym siarczanem żelaza i glinu.

Nazwa wywodzi się z języka greckiego od słów hals, oznaczającego sól i trikos, czyli włosy, jak i również od łacińskiego słowa halotrichium = włosy solne.

Właściwości

Krystalizuje w układzie jednoskośnym. Posiada kryształy słupkowe, igiełkowe i włoskowe. Występuje w skupieniach wiązkowych, skorupowych, nerkowatych, groniastych, kulistych, naciekowych, wygiętych, pylastych, ziemistych, włóknistych, proszkowych, azbestowych, promienistych, pilśniowych oraz splątanych. Spotykany również w formie inkrustacji, nalotów i wykwitów. Tworzy puszyste naskorupienia i powłoki. Najczęściej biały o szklistym połysku. Jest minerałem kruchym, przezroczystym lub prześwitującym. Często tworzy szczotki krystaliczne w szczelinach skalnych. Jest dobrze rozpuszczalny w wodzie. Dwuwartościowe żelazo może we wzorze może zostać zastąpione magnezem, manganem, cynkiem lub kobaltem, z kolei glin - trójwartościowym żelazem, czasem chromem. Powoduje to tworzenie kryształów mieszanych z innymi siarczanami grupy halotrichitu, głównie z magnezowo-glinowym pickeringitem.

Występowanie

Powstaje w strefie wietrzenia złóż siarczków oraz węgli bogatych w markasyt oraz piryt. Występuje także wokół wulkanicznych fumaroli, gorących źródeł, skałach ilastych bogatych w glin oraz w starych wyrobiskach kopalnianych (złoża kruszczowe). Współwystępuje z melanterytem, gipsem, siarką, copiapitem, alunogenem, epsomitem, pirytem, kwarcem, geothytem oraz pickeringitem.

Miejsce występowania

Jest minerałem rzadkim. Znany z USA (Nowy Meksyk, Kalifornia), Australii, Austrii, Czech, Hiszpanii, Chile, Iranu, Niemiec i Słowacji. Spotykany w rejonie Wezuwiusza we Włoszech i wulkanów na Kamczatce w Rosji. W Polsce spotykany w Olkuszu, Górnośląskim Zagłębiu Węglowym, Górach Świętokrzyskich, Rudawach Janowickich i Dobrzyniu nad Wisłą.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Eligiusz Szełęg, Minerały i skały Polski, Multico Oficyna Wydawnicza, 2023, s. 156, ISBN 978-83-7073-816-7.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Jan Parafiniuk, Atlas Minerałów, Multico Oficyna Wydawnicza, 2019, s. 174, ISBN 978-83-7073-845-7.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 Rupert Hochleitner, Minerały, kamienie szlachetne, skały, Multico Oficyna Wydawnicza, 15 kwietnia 2022, s. 162, ISBN 978-83-7073-816-7.
  4. 1 2 3 4 5 6 Halotrichite, [w:] Mindat.org [online], Hudson Institute of Mineralogy [dostęp 2025-05-01] (ang.).
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Jerzy Żaba, Ilustrowana encyklopedia skał i minerałów, Wydawnictwa Videograf SA, 2024, s. 169, ISBN 978-83-8293-231-7.