| |||
| Państwo | |||
|---|---|---|---|
| Region | |||
| Data założenia |
1874 | ||
| Powierzchnia |
632 km² | ||
| Wysokość |
8 m n.p.m. | ||
| Populacja (2021) |
| ||
| • liczba ludności |
8079 | ||
| • gęstość |
12,7 os./km² | ||
| Kod pocztowy |
10900 | ||
Położenie na mapie Finlandii | |||
| Strona internetowa | |||
Hanko (szw. Hangö) − miasto w południowej Finlandii, na półwyspie Hanko, u wejścia do Zatoki Fińskiej. W kwietniu 2021 zamieszkane przez 8079 osób. Około 52,5% populacji jest fińskojęzyczna, zaś 42,8% szwedzkojęzyczna (2020). Jest najbardziej na południe położonym fińskim miastem.
W mieście rozwinął się przemysł maszynowy oraz hutniczy.
Pierwsza wzmianka o miejscowości znajdującej się w miejscu dzisiejszego Hanko (Hankoniemi) pochodzi z XIII wieku, z duńskiej mapy pokazującej drogę morską z Rewla do Danii. Na mapie autorstwa Hansa Hanssona z 1647 roku w Hanko znajduje się pięć gospodarstw.
Miasto rozwinęło się w latach 70. XIX wieku po tym, jak w 1873 otwarto linię kolejową Hanko – Hyvinkää. Była to prywatna linia, łącząca osadę i powstały w niej w tym samym roku port (pierwszy całoroczny port w Finlandii) z państwową linią Helsinki – Hameenlinna. Rok później, w 1874, Hanko otrzymało prawa miejskie.
Port w Hanko był tradycyjnie punktem, przez który Finowie opuszczali kraj, gdy udawali się na emigrację do Ameryki Północnej. Szacuje się, że 250 tysięcy spośród 400 tysięcy Finów, którzy wyemigrowali w latach 1865–1930, podróżowało przez Hanko. W samym 1902 roku było to około 23 tysiące osób. Pomnik stojący w mieście upamiętnia ten fakt.

Pod koniec XIX wieku miasto zyskało popularność jako sanatorium dla rosyjskiej arystokracji. Zachowało się w mieście wiele drewnianych willi z tego okresu.
W 1940–1941 miasto wraz z półwyspem i okolicznymi wyspami zostało przejęte przez ZSRR, a jego fińska ludność ewakuowana. Podczas wojny odniosło poważne zniszczenia – zniszczonych zostało 80% budynków.