Helwin

Helwin

Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy	helvin
Skład chemiczny	Be3MnII4(SiO4)3S
Twardość w skali Mohsa	6–6,5
Przełam	nierówny /nieregularny, muszlowy
Łupliwość	wyraźna/dobra lub niewyraźna
Pokrój kryształu	izometryczny
Układ krystalograficzny	regularny
Właściwości mechaniczne	kruchy
Gęstość	3,2–3,4
Właściwości optyczne
Barwa	złotożółta, brązowa, czerwona, szarożółta, żółtozielona
Rysa	szarobiała, szarobrunatna
Połysk	tłusty, żywiczny
Współczynnik załamania	1,728–1,749
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	9.FB.10

Helwin, helvin – bardzo rzadki minerał z gromady krzemianów.

Odkrycie

Został opisany po raz pierwszy przez prof. Friedricha Mohsa, a następnie, w 1925 r., przez chemika i mineraloga z Uniwersytetu w Tybindze, prof. Christiana Gottloba Gmelina(inne języki).

Etymologia nazwy

Nazwa pochodzi z łac. helvus – „żółty”.

Występowanie

Spotykany jest w Niemczech, Szwecji, Rumunii, Rosji, USA oraz Brazylii. W Polsce spotykany w pegmatytach granitowych koło Strzelina na Dolnym Śląsku. Jest składnikiem skarnów, pegmatytów granitowych, gnejsów również tworów hydrotermalnych. Jest minerałem rzadkim. Towarzyszą mu najczęściej kwarc, spessartyn, kwarc dymny, muskowit, mikroklin, kalcyt, albit, fluoryt, danalit i rodochrozyt.

Właściwości

Tworzy kryształy o pokroju izometrycznym. Ich postać to najczęściej czworościan, rzadko ośmiościan lub dwunastościan rombowy. Czasem wytwarza szczotki krystaliczne. Barwa helwinu to żółć, czerwień i zieleń. Ziarna helwinu w Polsce mają zwykle 2 mm średnicy, choć w innych krajach mogą mieć nawet 5-6 mm, lecz takie kryształy są rzadkie i cenione.

Zastosowanie

Helwin ma znaczenie naukowe i kolekcjonerskie.

Przypisy