| Data i miejsce urodzenia |
9 maja 1927 |
|---|---|
| Data śmierci |
8 czerwca 2005 |
| Profesor nauk technicznych | |
| Specjalność: technologia chemiczna | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1959 |
| Habilitacja |
1963 |
| Profesura |
1976 |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
| Okres zatrudn. |
1954–1975 |
| Uczelnia | |
| Okres zatrudn. |
1975–2002 |
| Rektor | |
| Uczelnia |
Politechnika Lubelska |
| Okres spraw. |
1993–1996 |
| Odznaczenia | |
Iwo Andrzej Pollo (ur. 9 maja 1927 w Delatynie, zm. 8 czerwca 2005) – polski inżynier chemik, specjalista w zakresie chemii i technologii plazmy, nauczyciel akademicki, wykładowca Politechniki Śląskiej i Politechniki Lubelskiej, rektor tej ostatniej w latach 1993–1996.
Urodził się 9 maja 1927 w Delatynie, w rodzinie Stefana, sędziego powiatowego i Vereny z domu Ragan, nauczycielki.
W 1954 roku ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Śląskiej. Pozostał na uczelni jako asystent, uzyskując w 1959 roku doktorat, a w 1963 roku habilitację, pod kierunkiem profesora Stefana Pawlikowskiego. Kolejno obejmował stanowiska adiunkta i docenta, w latach 1965–1968 był prodziekanem Wydziału Chemicznego. W 1975 roku rozpoczął pracę w ówczesnej Wyższej Szkole Inżynierskiej (od 1977 roku Politechnice) w Lublinie, rok później został mianowany profesorem nadzwyczajnym. Był twórcą i kierownikiem Katedry Technologii Chemicznej, od 1978 roku dyrektorem Instytutu Matematyki, Fizyki i Chemii. W latach 1984–1990 pełnił funkcję prorektora do spraw nauki, 1993–1996 rektora Politechniki Lubelskiej. W 1991 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Od 1983 do 1987 roku wykładał także na część etatu na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej, a od 1998 roku w Prywatnej Wyższej Szkole Ochrony Środowiska w Radomiu. Na emeryturę przeszedł w 2002 roku.
W obszar jego zainteresowań naukowych wchodziły między innymi chemia i technologia plazmy niskotemperaturowej, synteza ozonu, technologia chemii nieorganicznej, ceramiki i związków azotowych, ochrona przed korozją, inżynieria i ochrona środowiska oraz historia nauki i techniki. Był autorem kilkuset prac i publikacji naukowych, ponad 20 patentów, promotorem dziesięciu doktoratów.
Był członkiem Komitetu Nauk Chemicznych Polskiej Akademii Nauk, przewodniczącym Komisji Chemii Plazmy lubelskiego oddziału PAN, członkiem Komisji Nauk Ceramicznych krakowskiego oddziału PAN, członkiem Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Chemicznego, Lubelskiego Towarzystwa Naukowego, Międzynarodowej Unii Chemii Czystej i Stosowanej.

Działał w Związku Podhalan i organizacjach Kresowiaków. Pisał fraszki, limeryki i eseje, był autorem kilku tomików wierszy, miłośnikiem kultury huculskiej i łemkowskiej.
Z Zofią z domu Boczkowską miał córkę Agnieszkę (ur. 1972) oraz syna Rafała (ur. 1980).
Zmarł 8 czerwca 2005 roku, pochowany w części ewangelickiej cmentarza przy ulicy Lipowej w Lublinie (kwatera 4-1-83).
Źródło:.