Jack McDuff

Jack McDuff
Imię i nazwisko

Eugene McDuffy

Pseudonim

„Brother Jack”, „Captain Jack”

Data i miejsce urodzenia

17 września 1926
Champaign

Data i miejsce śmierci

23 stycznia 2001
Minneapolis

Instrumenty

organy, kontrabas

Gatunki

jazz

Zawód

muzyk

Wydawnictwo

Prestige, Atlantic, Verve

Instrument
Organy Hammonda model B3
Multimedia w Wikimedia Commons

Eugene McDuffy, ps. „Brother Jack”, „Captain Jack” (ur. 17 września 1926 w Champaign, zm. 23 stycznia 2001 w Minneapolis) – afroamerykański organista, kontrabasista i aranżer jazzowy.

Jack McDuff: Nie bez powodu nazywają mnie „Bratem Jackiem”. Jestem synem wielebnego McDuffa, a kiedy już nosi się w sobie Kościół, trudno jest się z tego wycofać.

Życiorys

Był sierotą. Jego adopcyjni rodzice byli religijni i tak surowi, że musiał chować radio pod poduszką, żeby móc słuchać świeckiej muzyki. Na pianinie zaczął grać w kościele, jego przybrany ojciec był bowiem pastorem. W domu stała fisharmonia, na której grał, kiedy był sam. Ale umiejętności pianistyczne nabył dopiero podczas służby w U.S. Navy. W marynarce służył jako pomocnik stewarda, stacjonując w Brisbane w Australii. W czasie wolnym grał na kontrabasie oraz pobierał lekcje gry na fortepianie od kolegi–pianisty, również odbywającego służbę wojskową.

W 1946 po zwolnieniu z marynarki udał się do Chicago, postanawiając zostać muzykiem. Z nazwiska usunął literę „y”, gdyż nie wyglądała „swingowo”. Poznał wtedy saksofonistę Lestera Shackleforda i na kilka lat dołączył do jego kwartetu, grając na kontrabasie. W 1951 jako członek grupy tenorzysty Johna „Schoolboya” Portera nagrał kompozycję Stairway to the Stars, będącą jednym z pierwszych zarejestrowanych przez niego utworów. W 1953 założył własny zespół – The Sky Rockets, który głównie pozostawał bez pracy. Trzy lata później porzucił muzykę, powrócił do Champaign i zatrudnił się w nowo otwartej pralni chemicznej swojego przybranego ojca. Bez muzyki wszakże długo nie wytrzymał i po roku grał już w Chicago m.in. z zespołem saksofonisty bebopowego Johnny’ego Griffina. Wtedy jednak zaczął dochodzić do wniosku, że kontrabas nie jest jego instrumentem, ponieważ Griffin lubi grać z prędkością 150. mil na godzinę... potem moje palce wyglądają jak surowy befsztyk. Pod koniec lat 50. przestawił się na organy Hammonda, do czego nakłaniał go także saksofonista Willis „Gator” Jackson, w którego zespole wówczas występował.

Po odejściu w 1959 z grupy Jacksona sformował własne trio wg formatu spopularyzowanego przez innego organistę – Jimmy’ego Smitha: organy, gitara i perkusja. W jego zespołach (o zmiennym składzie) grali tacy gitarzyści, jak Kenny Burrell, Grant Green, Bill Jennings i George Benson, którego wylansował. W tym czasie był jednym z najchętniej nagrywanych muzyków przez wytwórnię płytową Prestige. Jego debiutancki album jako lidera – Brother Jack ukazał się w 1960. Za sprawą tytułu płyty spopularyzował się prawdopodobnie jego przydomek „Brother Jack”. Do 1964 Prestige wydała dwanaście jego płyt.

Pod koniec lat 70. eksperymentował z elektronicznymi instrumentami klawiszowymi oraz muzyką fusion. Na krótko zmienił model organów z B3 na X-77. W latach 80. zaczął nagrywać płyty dla wytwórni Muse jako „Kapitan Jack”. W następnym dziesięcioleciu zmniejszył intensywność pracy ze względu na problemy zdrowotne. Niemniej 21 lutego 1998 jego album Down Home Blues, nagrany z pianistą Genem Harrisem, znalazł się na 16. miejscu w zestawieniu Traditional Jazz Albums tygodnika „Bilboard”.

Zmarł wskutek zawału serca. Miał 74 lata. Został pochowany w Grandview Memorial Gardens w rodzinnym Champaign.

Małżeństwo i dzieci

Miał żonę Kathy i dwoje dzieci.

Wybrana dyskografia

Przypisy

  1. 1 2 3 Jack McDuff. allmusic.com. [dostęp 2024-11-11]. (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Brother Jack McDuff. Medium. [dostęp 2024-11-11]. (ang.).
  3. 1 2 Brother Jack McDuff. „The Guardian”. [dostęp 2024-11-11]. (ang.).
  4. 1 2 Eugene „Brother Jack McDuff” McDuffy. allmusic.com. [dostęp 2024-11-11]. (ang.).

Bibliografia

Linki zewnętrzbe