Jodek berylu

Jodek berylu
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
bezbarwne igłowe kryształy
Wzór Hilla

BeI2

Masa molowa

262,82 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

7787-53-3

PubChem

82231

Podobne związki
Inne kationy

MgI2, CaI2, SrI2, BaI2, RaI2

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Więcej identyfikatorów i właściwości może znajdować się w Wikidanych
Multimedia w Wikimedia Commons

Jodek berylu, BeI2 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy jodków. Został otrzymany po raz pierwszy w 1828 roku przez Friedricha Wöhlera.

Otrzymywanie

Można go otrzymać:

Be + I2 → BeI2
Be2C + 4HI → 2BeI2 + CH4↑
do reakcji tej można wykorzystać także pary jodu w strumieniu wodoru:
Be2C + 2I2 → 2BeI2 + C

Właściwości

Właściwości fizyczne

Tworzy bezbarwne kryształy w kształcie igieł. Rozpuszcza się w disiarczku węgla oraz etanolu, nierozpuszczany jest w benzenie i toluenie. Jego temperatura topnienia wynosi 480 °C (przed jej osiągnięciem zaczyna sublimować), zaś temperatura wrzenia ok. 590 °C.

Właściwości chemiczne

W reakcji z innym halogenami w stanie gazowym tworzy odpowiednie halogenki:

BeI2 + 2F2 → BeF2 + 2IF
BeI2 + Cl2 → BeCl2 + I2
BeI2 + Br2 → BeBr2 + I2

Reaguje gwałtownie ze środkami utleniającymi, takimi jak chlorany i nadmanganiany. Podczas reakcji powstają purpurowe pary jodu, a zarówno wytworzone produkty gazowe, jak i stała pozostałość są palne. Metale alkaliczne redukują go w temp. 350 °C, a magnez – w temp. 450 °C.

Jest silnie higroskopijny, przy czym pod wpływem wilgoci ulega szybkiemu rozkładowi. Z wodą reaguje gwałtownie, tworząc tlenek berylu i jodowodór:

BeI2 + H2O → 2HI + BeO

Natomiast z siarkowodorem reaguje jedynie w podwyższonej temperaturze, tworząc BeS.

Amonowany jodek berylu

Jodek berylu ma zdolność do absorbowania znacznych ilości gazowego amoniaku. Powstający produkt – amonowany jodek berylu – nie został dobrze scharakteryzowany. Ma niską temperaturę topnienia, a po schłodzeniu krystalizuje. Ma właściwości wybuchowe i może być wykorzystywany jako materiał pędny. Reaguje z wieloma związkami organicznymi, szczególnie z aminami.

Zastosowanie

Nie ma on praktycznego zastosowania.

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 97, Boca Raton: CRC Press, 2016, s. 4-51, ISBN 978-1-4987-5429-3, OCLC 961861918 (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Elemental Iodine – an overview [online], ScienceDirect Topics [dostęp 2019-08-24].
  3. 1 2 3 4 Dale Perry, Handbook of Inorganic Compounds, wyd. 2, CRC Press, 10 maja 2011, s. 63, DOI: 10.1201/b10908, ISBN 978-1-4398-1461-1 [dostęp 2019-08-24] (ang.).
  4. 1 2 Berylim Halides, [w:] Kenneth Walsh, Beryllium Chemistry and Processing, ASM International, 118), ISBN 978-0-87170-721-5 (ang.).
  5. 1 2 3 P. Erlich, Beryllium Iodide, [w:] Georg Brauer (red.), Handbook of Preparative Inorganic Chemistry, wyd. 2, t. 1, Nowy Jork, Londyn: Academic Press, 1963, s. 892–893.